౬. తణ్హాసఙ్ఖయసుత్తం

౬౬. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన ఆయస్మా అఞ్ఞాసికోణ్డఞ్ఞో [అఞ్ఞాతకోణ్డఞ్ఞో (సబ్బత్థ)] భగవతో అవిదూరే నిసిన్నో హోతి పల్లఙ్కం ఆభుజిత్వా ఉజుం కాయం పణిధాయ తణ్హాసఙ్ఖయవిముత్తిం పచ్చవేక్ఖమానో.

అద్దసా ఖో భగవా ఆయస్మన్తం అఞ్ఞాసికోణ్డఞ్ఞం అవిదూరే నిసిన్నం పల్లఙ్కం ఆభుజిత్వా ఉజుం కాయం పణిధాయ తణ్హాసఙ్ఖయవిముత్తిం పచ్చవేక్ఖమానం.

అథ ఖో భగవా ఏతమత్థం విదిత్వా తాయం వేలాయం ఇమం ఉదానం ఉదానేసి –

‘‘యస్స మూలం ఛమా నత్థి, పణ్ణా నత్థి కుతో లతా;

తం ధీరం బన్ధనా ముత్తం, కో తం నిన్దితుమరహతి;

దేవాపి నం పసంసన్తి, బ్రహ్మునాపి పసంసితో’’తి. ఛట్ఠం;