౭. వగ్గులిఙ్గపఞ్హో

౭. ‘‘భన్తే నాగసేన, ‘వగ్గులిస్స ద్వే అఙ్గాని గహేతబ్బానీ’తి యం వదేసి, కతమాని తాని ద్వే అఙ్గాని గహేతబ్బానీ’’తి? ‘‘యథా, మహారాజ, వగ్గులి గేహం పవిసిత్వా విచరిత్వా నిక్ఖమతి, న తత్థ పలిబుద్ధతి, ఏవమేవ ఖో, మహారాజ, యోగినా యోగావచరేన గామం పిణ్డాయ పవిసిత్వా సపదానం విచరిత్వా పటిలద్ధలాభేన ఖిప్పమేవ నిక్ఖమితబ్బం, న తత్థ పలిబుద్ధేన భవితబ్బం. ఇదం, మహారాజ, వగ్గులిస్స పఠమం అఙ్గం గహేతబ్బం.

‘‘పున చపరం, మహారాజ, వగ్గులి పరగేహే వసమానో న తేసం పరిహానిం కరోతి, ఏవమేవ ఖో, మహారాజ, యోగినా యోగావచరేన కులాని ఉపసఙ్కమిత్వా అతియాచనాయ వా విఞ్ఞత్తిబహులతాయ వా కాయదోసబహులతాయ వా అతిభాణితాయ వా సమానసుఖదుక్ఖతాయ వా న తేసం కోచి విప్పటిసారో కరణీయో, నపి తేసం మూలకమ్మం పరిహాపేతబ్బం, సబ్బథా వడ్ఢి యేవ ఇచ్ఛితబ్బా. ఇదం, మహారాజ, వగ్గులిస్స దుతియం అఙ్గం గహేతబ్బం. భాసితమ్పేతం, మహారాజ, భగవతా దేవాతిదేవేన దీఘనికాయవరే లక్ఖణసుత్తన్తే –

‘‘‘సద్ధాయ సీలేన సుతేన బుద్ధియా, చాగేన ధమ్మేన బహూహి సాధుహి;

ధనేన ధఞ్ఞేన చ ఖేత్తవత్థునా, పుత్తేహి దారేహి చతుప్పదేహి చ.

‘‘‘ఞాతీహి మిత్తేహి చ బన్ధవేహి, బలేన వణ్ణేన సుఖేన చూభయం;

కథం న హాయేయ్యుం పరేతి ఇచ్ఛతి, అత్థసమిద్ధిఞ్చ పనాభికఙ్ఖతీ’’’తి.

వగ్గులిఙ్గపఞ్హో సత్తమో.