౪. పఞ్ఞాపరిహీనసుత్తం

౪౧. వుత్తఞ్హేతం భగవతా, వుత్తమరహతాతి మే సుతం –

‘‘తే, భిక్ఖవే, సత్తా సుపరిహీనా యే అరియాయ పఞ్ఞాయ పరిహీనా. తే దిట్ఠేవ ధమ్మే దుక్ఖం విహరన్తి సవిఘాతం సఉపాయాసం సపరిళాహం; కాయస్స భేదా పరం మరణా దుగ్గతి పాటికఙ్ఖా. తే [తే చ ఖో (?)], భిక్ఖవే, సత్తా అపరిహీనా యే అరియాయ పఞ్ఞాయ అపరిహీనా. తే దిట్ఠేవ ధమ్మే సుఖం విహరన్తి అవిఘాతం అనుపాయాసం అపరిళాహం; కాయస్స భేదా పరం మరణా సుగతి పాటికఙ్ఖా’’తి. ఏతమత్థం భగవా అవోచ. తత్థేతం ఇతి వుచ్చతి –

‘‘పఞ్ఞాయ పరిహానేన, పస్స లోకం సదేవకం;

నివిట్ఠం నామరూపస్మిం, ఇదం సచ్చన్తి మఞ్ఞతి.

‘‘పఞ్ఞా హి సేట్ఠా లోకస్మిం, యాయం నిబ్బేధగామినీ;

యాయ సమ్మా పజానాతి, జాతిభవపరిక్ఖయం.

‘‘తేసం దేవా మనుస్సా చ, సమ్బుద్ధానం సతీమతం;

పిహయన్తి హాసపఞ్ఞానం [హాసుపఞ్ఞానం (సీ. అట్ఠ.)], సరీరన్తిమధారిన’’న్తి.

అయమ్పి అత్థో వుత్తో భగవతా, ఇతి మే సుతన్తి. చతుత్థం.