౬. దుతియపవారణసిక్ఖాపదవణ్ణనా

౨౪౨. ఛట్ఠసిక్ఖాపదే – అనాచారం ఆచరతీతి పణ్ణత్తివీతిక్కమం కరోతి. ఉపనన్ధీతి ఉపనాహం జనేన్తో తస్మిం పుగ్గలే అత్తనో కోధం బన్ధి; పునప్పునం ఆఘాతం జనేసీతి అత్థో. ఉపనద్ధో భిక్ఖూతి సో జనితఉపనాహో భిక్ఖు.

౨౪౩. అభిహట్ఠుం పవారేయ్యాతి అభిహరిత్వా ‘‘హన్ద భిక్ఖు ఖాద వా భుఞ్జ వా’’తి ఏవం పవారేయ్య. పదభాజనే పన ‘‘హన్ద భిక్ఖూ’’తిఆదిం అనుద్ధరిత్వా సాధారణమేవ అభిహట్ఠుం పవారణాయ అత్థం దస్సేతుం ‘‘యావతకం ఇచ్ఛసి తావతకం గణ్హాహీ’’తి వుత్తం. జానన్తి పవారితభావం జానన్తో. తం పనస్స జాననం యస్మా తీహాకారేహి హోతి, తస్మా ‘‘జానాతి నామ సామం వా జానాతీ’’తిఆదినా నయేన పదభాజనం వుత్తం. ఆసాదనాపేక్ఖోతి ఆసాదనం చోదనం మఙ్కుకరణభావం అపేక్ఖమానో.

పటిగ్గణ్హాతి ఆపత్తి దుక్కటస్సాతి యస్స అభిహటం తస్మిం పటిగ్గణ్హన్తే అభిహారకస్స భిక్ఖునో దుక్కటం. ఇతరస్స పన సబ్బో ఆపత్తిభేదో పఠమసిక్ఖాపదే వుత్తో, ఇమస్మిం పన సిక్ఖాపదే సబ్బా ఆపత్తియో అభిహారకస్సేవ వేదితబ్బా. సేసం పఠమసిక్ఖాపదే వుత్తనయత్తా పాకటమేవ.

తిసముట్ఠానం – కాయచిత్తతో వాచాచిత్తతో కాయవాచాచిత్తతో చ సముట్ఠాతి, కిరియం, సఞ్ఞావిమోక్ఖం, సచిత్తకం, లోకవజ్జం, కాయకమ్మం, వచీకమ్మం, అకుసలచిత్తం, దుక్ఖవేదనన్తి.

దుతియపవారణసిక్ఖాపదం ఛట్ఠం.