౬. ఘోసితసుత్తవణ్ణనా

౧౨౯. ఛట్ఠే రూపా చ మనాపాతి రూపా చ మనాపా సంవిజ్జన్తి. చక్ఖువిఞ్ఞాణఞ్చాతి చక్ఖువిఞ్ఞాణఞ్చ సంవిజ్జతి. సుఖవేదనియం ఫస్సన్తి చక్ఖువిఞ్ఞాణసమ్పయుత్తం ఉపనిస్సయవసేన జవనకాలే సుఖవేదనాయ పచ్చయభూతం ఫస్సం. సుఖా వేదనాతి ఏకం ఫస్సం పటిచ్చ జవనవసేన సుఖవేదనా ఉప్పజ్జతి. సేసపదేసుపి ఏసేవ నయో.

ఇతి ఇమస్మిం సుత్తే తేవీసతి ధాతుయో కథితా. కథం? ఏత్థ హి చక్ఖుపసాదో చక్ఖుధాతు, తస్స ఆరమ్మణం రూపధాతు, చక్ఖువిఞ్ఞాణం విఞ్ఞాణధాతు, చక్ఖువిఞ్ఞాణధాతుయా సహజాతా తయో ఖన్ధా ధమ్మధాతు, ఏవం పఞ్చసు ద్వారేసు చతున్నం చతున్నం వసేన వీసతి. మనోద్వారే ‘‘మనోధాతూ’’తి ఆవజ్జనచిత్తం గహితం, ఆరమ్మణఞ్చేవ హదయవత్థు చ ధమ్మధాతు, వత్థునిస్సితం మనోవిఞ్ఞాణధాతూతి ఏవం తేవీసతి హోన్తి. ఏవం తేవీసతియా ధాతూనం వసేన ధాతునానత్తం వుత్తం భగవతాతి దస్సేతి.