౬. అస్సజిసుత్తవణ్ణనా

౮౮. ఛట్ఠే కస్సపకారామేతి కస్సపసేట్ఠినా కారితే ఆరామే. కాయసఙ్ఖారేతి అస్సాసపస్సాసే. సో హి తే చతుత్థజ్ఝానేన పస్సమ్భిత్వా పస్సమ్భిత్వా విహాసి. ఏవం హోతీతి ఇదాని తం సమాధిం అప్పటిలభన్తస్స ఏవం హోతి. నో చస్సాహం పరిహాయామీతి కచ్చి ను ఖో అహం సాసనతో న పరిహాయామి? తస్స కిర ఆబాధదోసేన అప్పితప్పితా సమాపత్తి పరిహాయి, తస్మా ఏవం చిన్తేసి. సమాధిసారకా సమాధిసామఞ్ఞాతి సమాధింయేవ సారఞ్చ సామఞ్ఞఞ్చ మఞ్ఞన్తి. మయ్హం పన సాసనే న ఏతం సారం, విపస్సనామగ్గఫలాని సారం. సో త్వం సమాధితో పరిహాయన్తో కస్మా చిన్తేసి ‘‘సాసనతో పరిహాయామీ’’తి. ఏవం థేరం అస్సాసేత్వా ఇదానిస్స తిపరివట్టం ధమ్మదేసనం ఆరభన్తో తం కిం మఞ్ఞసీతిఆదిమాహ. అథస్స తిపరివట్టదేసనావసానే అరహత్తం పత్తస్స సతతవిహారం దస్సేన్తో సో సుఖం చే వేదనం వేదయతీతిఆదిమాహ. తత్థ అనభినన్దితాతి పజానాతీతి సుఖవేదనాయ తావ అభినన్దనా హోతు, దుక్ఖవేదనాయ కథం హోతీతి? దుక్ఖం పత్వా సుఖం పత్థేతి, యదగ్గేన సుఖం పత్థేతి, తదగ్గేన దుక్ఖం పత్థేతియేవ. సుఖవిపరిణామేన హి దుక్ఖం ఆగతమేవ హోతీతి ఏవం దుక్ఖే అభినన్దనా వేదితబ్బా. సేసం పుబ్బే వుత్తనయమేవాతి. ఛట్ఠం.