౬. మేత్తికాథేరీగాథావణ్ణనా

కిఞ్చాపి ఖోమ్హి దుక్ఖితాతిఆదికా మేత్తికాయ థేరియా గాథా. అయమ్పి పురిమబుద్ధేసు కతాధికారా తత్థ తత్థ భవే వివట్టూపనిస్సయం పుఞ్ఞం ఉపచినన్తీ సిద్ధత్థస్స భగవతో కాలే గహపతికులే నిబ్బత్తిత్వా విఞ్ఞుతం పత్వా సత్థు చేతియే రతనేన పటిమణ్డితాయ మేఖలాయ పూజం అకాసి. సా తేన పుఞ్ఞకమ్మేన దేవమనుస్సేసు సంసరన్తీ ఇమస్మిం బుద్ధుప్పాదే రాజగహే బ్రాహ్మణమహాసాలకులే నిబ్బత్తి. సేసం అనన్తరే వుత్తసదిసం. అయం పన పటిభాగకూటం అభిరుహిత్వా సమణధమ్మం కరోన్తీ విపస్సనం వడ్ఢేత్వా సహ పటిసమ్భిదాహి అరహత్తం పాపుణి. తేన వుత్తం అపదానే (అప. థేరీ ౨.౧.౨౦-౨౫) –

‘‘సిద్ధత్థస్స భగవతో, థూపకారాపికా అహుం;

మేఖలికా మయా దిన్నా, నవకమ్మాయ సత్థునో.

‘‘నిట్ఠితే చ మహాథూపే, మేఖలం పునదాసహం;

లోకనాథస్స మునినో, పసన్నా సేహి పాణిభి.

‘‘చతున్నవుతితో కప్పే, యం మేఖలమదం తదా;

దుగ్గతిం నాభిజానామి, థూపకారస్సిదం ఫలం.

‘‘కిలేసా ఝాపితా మయ్హం…పే… కతం బుద్ధస్స సాసన’’న్తి.

అరహత్తం పన పత్వా అత్తనో పటిపత్తిం పచ్చవేక్ఖిత్వా ఉదానవసేన –

౨౯. ‘‘కిఞ్చాపి ఖోమ్హి దుక్ఖితా, దుబ్బలా గతయోబ్బనా;

దణ్డమోలుబ్భ గచ్ఛామి, పబ్బతం అభిరూహియ.

౩౦. ‘‘నిక్ఖిపిత్వాన సఙ్ఘాటిం, పత్తకఞ్చ నికుజ్జియ;

నిసిన్నా చమ్హి సేలమ్హి, అథ చిత్తం విముచ్చి మే;

తిస్సో విజ్జా అనుప్పత్తా, కతం బుద్ధస్స సాసన’’న్తి. –

ఇమా ద్వే గాథా అభాసి.

తత్థ దుక్ఖితాతి రోగాభిభవేన దుక్ఖితా సఞ్జాతదుక్ఖా దుక్ఖప్పత్తా. దుబ్బలాతి తాయ చేవ దుక్ఖప్పత్తియా, జరాజిణ్ణతాయ చ బలవిరహితా. తేనాహ ‘‘గతయోబ్బనా’’తి, అద్ధగతాతి అత్థో.

అథ చిత్తం విముచ్చి మేతి సేలమ్హి పాసాణే నిసిన్నా చమ్హి, అథ తదనన్తరం వీరియసమతాయ సమ్మదేవ యోజితత్తా మగ్గపటిపాటియా సబ్బేహిపి ఆసవేహి మమ చిత్తం విముచ్చి. సేసం వుత్తనయమేవ.

మేత్తికాథేరీగాథావణ్ణనా నిట్ఠితా.