౬. అఙ్గులిమాలత్థేరవత్థు

యస్స పాపన్తి ఇమం ధమ్మదేసనం సత్థా జేతవనే విహరన్తో అఙ్గులిమాలత్థేరం ఆరబ్భ కథేసి. వత్థు అఙ్గులిమాలసుత్తన్తవసేనేవ (మ. ని. ౨.౩౪౭ ఆదయో) వేదితబ్బం.

థేరో పన సత్థు సన్తికే పబ్బజిత్వా అరహత్తం పాపుణి. అథ ఖో ఆయస్మా అఙ్గులిమాలో రహోగతో పటిసల్లీనో విముత్తిసుఖపటిసంవేదీ. తాయం వేలాయం ఇమం ఉదానం ఉదానేసి –

‘‘యో చ పుబ్బే పమజ్జిత్వా, పచ్ఛా సో నప్పమజ్జతి;

సోమం లోకం పభాసేతి, అబ్భా ముత్తోవ చన్దిమా’’తి. –

ఆదినా నయేన ఉదానం ఉదానేత్వా అనుపాదిసేసాయ నిబ్బానధాతుయా పరినిబ్బుతో. భిక్ఖూ ‘‘కహం ను ఖో, ఆవుసో, థేరో ఉప్పన్నో’’తి ధమ్మసభాయం కథం సముట్ఠాపేసుం? సత్థా ఆగన్త్వా ‘‘కాయ నుత్థ, భిక్ఖవే, ఏతరహి కథాయ సన్నిసిన్నా’’తి పుచ్ఛిత్వా, ‘‘భన్తే, అఙ్గులిమాలత్థేరస్స నిబ్బత్తట్ఠానకథాయా’’తి వుత్తే ‘‘పరినిబ్బుతో చ, భిక్ఖవే, మమ పుత్తో’’తి. ‘‘భన్తే, ఏత్తకే మనుస్సే మారేత్వా పరినిబ్బుతో’’తి? ‘‘ఆమ, భిక్ఖవే, సో పుబ్బే ఏకం కల్యాణమిత్తం అలభిత్వా ఏత్తకం పాపమకాసి, పచ్ఛా పన కల్యాణమిత్తపచ్చయం లభిత్వా అప్పమత్తో అహోసి. తేనస్స తం పాపకమ్మం కుసలేన పిహిత’’న్తి వత్వా ఇమం గాథమాహ –

౧౭౩. ‘‘యస్స పాపం కతం కమ్మం, కుసలేన పిధీయతి;

సోమం లోకం పభాసేతి, అబ్భా ముత్తోవ చన్దిమా’’తి.

తత్థ కుసలేనాతి అరహత్తమగ్గం సన్ధాయ వుత్తం. సేసం ఉత్తానత్థమేవాతి.

దేసనావసానే బహూ సోతాపత్తిఫలాదీని పాపుణింసూతి.

అఙ్గులిమాలత్థేరవత్థు ఛట్ఠం.