౪. అభయరాజకుమారవత్థు

ఏథ పస్సథిమం లోకన్తి ఇమం ధమ్మదేసనం సత్థా వేళువనే విహరన్తో అభయరాజకుమారం ఆరబ్భ కథేసి.

తస్స కిర పచ్చన్తం వూపసమేత్వా ఆగతస్స పితా బిమ్బిసారో తుస్సిత్వా ఏకం నచ్చగీతకుసలం నాటకిత్థిం దత్వా సత్తాహం రజ్జమదాసి. సో సత్తాహం గేహా బహి అనిక్ఖన్తోవ రజ్జసిరిం అనుభవిత్వా అట్ఠమే దివసే నదీతిత్థం గన్త్వా న్హత్వా ఉయ్యానం పవిసిత్వా సన్తతిమహామత్తో వియ తస్సా ఇత్థియా నచ్చగీతం పస్సన్తో నిసీది. సాపి తఙ్ఖణఞ్ఞేవ సన్తతిమహామత్తస్స నాటకిత్థీ వియ సత్థకవాతానం వసేన కాలమకాసి. కుమారో తస్సా కాలకిరియాయ ఉప్పన్నసోకో ‘‘న మే ఇమం సోకం ఠపేత్వా సత్థారం అఞ్ఞో నిబ్బాపేతుం సక్ఖిస్సతీ’’తి సత్థారం ఉపసఙ్కమిత్వా, ‘‘భన్తే, సోకం మే నిబ్బాపేథా’’తి ఆహ. సత్థా తం సమస్సాసేత్వా ‘‘తయా హి, కుమార, ఇమిస్సా ఇత్థియా ఏవమేవ మతకాలే రోదన్తేన పవత్తితానం అస్సూనం అనమతగ్గే సంసారే పమాణం నత్థీ’’తి వత్వా తాయ దేసనాయ సోకస్స తనుభావం ఞత్వా, ‘‘కుమార, మా సోచి, బాలజనానం సంసీదనట్ఠానమేత’’న్తి వత్వా ఇమం గాథమాహ –

౧౭౧. ‘‘ఏథ పస్సథిమం లోకం, చిత్తం రాజరథూపమం;

యత్థ బాలా విసీదన్తి, నత్థి సఙ్గో విజానత’’న్తి.

తత్థ తే పస్సథాతి రాజకుమారమేవ సన్ధాయాహ. ఇమం లోకన్తి ఇమం ఖన్ధలోకాదిసఙ్ఖాతం అత్తభావం. చిత్తన్తి సత్తరతనాదివిచిత్తం రాజరథం వియ వత్థాలఙ్కారాదిచిత్తితం. యత్థ బాలాతి యస్మిం అత్తభావే బాలా ఏవం విసీదన్తి. విజానతన్తి విజానన్తానం పణ్డితానం ఏత్థ రాగసఙ్గాదీసు ఏకోపి సఙ్గో నత్థీతి అత్థో.

దేసనావసానే రాజకుమారో సోతాపత్తిఫలే పతిట్ఠహి, సమ్పత్తానమ్పి సాత్థికా ధమ్మదేసనా అహోసీతి.

అభయరాజకుమారవత్థు చతుత్థం.