౩. సబ్బహులకుమారకవత్థు

సుఖకామాని భూతానీతి ఇమం ధమ్మదేసనం సత్థా జేతవనే విహరన్తో సమ్బహులే కుమారకే ఆరబ్భ కథేసి.

ఏకస్మిఞ్హి సమయే సత్థా సావత్థియం పిణ్డాయ పవిసన్తో అన్తరామగ్గే సమ్బహులే కుమారకే ఏకం ఘరసప్పజాతికం అహిం దణ్డకేన పహరన్తే దిస్వా ‘‘కుమారకా కిం కరోథా’’తి పుచ్ఛిత్వా ‘‘అహిం, భన్తే, దణ్డకేన పహరామా’’తి వుత్తే ‘‘కిం కారణా’’తి పున పుచ్ఛిత్వా ‘‘డంసనభయేన, భన్తే’’తి వుత్తే ‘‘తుమ్హే ‘అత్తనో సుఖం కరిస్సామా’తి ఇమం పహరన్తా నిబ్బత్తనిబ్బత్తట్ఠానే సుఖలాభినో న భవిస్సథ. అత్తనో సుఖం పత్థేన్తేన హి పరం పహరితుం న వట్టతీ’’తి వత్వా అనుసన్ధిం ఘటేత్వా ధమ్మం దేసేన్తో ఇమా గాథా అభాసి –

౧౩౧. ‘‘సుఖకామాని భూతాని, యో దణ్డేన విహింసతి;

అత్తనో సుఖమేసానో, పేచ్చ సో న లభతే సుఖం.

౧౩౨. ‘‘సుఖకామాని భూతాని, యో దణ్డేన న హింసతి;

అత్తనో సుఖమేసానో, పేచ్చ సో లభతే సుఖ’’న్తి.

తత్థ యో దణ్డేనాతి యో పుగ్గలో దణ్డేన వా లేడ్డుఆదీహి వా విహేఠేతి. పేచ్చ సో న లభతే సుఖన్తి సో పుగ్గలో పరలోకే మనుస్ససుఖం వా దిబ్బసుఖం వా పరమత్థభూతం వా నిబ్బానసుఖం న లభతి. దుతియగాథాయ పేచ్చ సో లభతేతి సో పుగ్గలో పరలోకే వుత్తప్పకారం తివిధమ్పి సుఖం లభతీతి అత్థో.

దేసనావసానే పఞ్చసతాపి తే కుమారకా సోతాపత్తిఫలే పతిట్ఠహింసూతి.

సమ్బహులకుమారకవత్థు తతియం.