౨. ఛబ్బగ్గియభిక్ఖువత్థు

సబ్బే తసన్తీతి ఇమం ధమ్మదేసనం సత్థా జేతవనే విహరన్తో ఛబ్బగ్గియే భిక్ఖూ ఆరబ్భ కథేసి.

తేయేవ ఏకస్మిఞ్హి సమయే తేనేవ కారణేన పురిమసిక్ఖాపదే సత్తరసవగ్గియే పహరింసు. తేనేవ కారణేన తేసం తలసత్తికం ఉగ్గిరింసు. ఇధాపి సత్థా తేసం సద్దం సుత్వా ‘‘కిం ఇద’’న్తి పుచ్ఛిత్వా ‘‘ఇదం నామా’’తి ఆరోచితే ‘‘న, భిక్ఖవే, ఇతో పట్ఠాయ భిక్ఖునా నామ ఏవం కత్తబ్బం, యో కరోతి, సో ఇమం నామ ఆపత్తిం ఆపజ్జతీ’’తి తలసత్తికసిక్ఖాపదం (పాచి. ౪౫౪ ఆదయో) పఞ్ఞాపేత్వా, ‘‘భిక్ఖవే, భిక్ఖునా నామ ‘యథా అహం, తథేవ అఞ్ఞేపి దణ్డస్స తసన్తి, యథా చ మయ్హం, తథేవ నేసం జీవితం పియ’న్తి ఞత్వా పరో న పహరితబ్బో న ఘాటేతబ్బో’’తి వత్వా అనుసన్ధిం ఘటేత్వా ధమ్మం దేసేన్తో ఇమం గాథమాహ –

౧౩౦. ‘‘సబ్బే తసన్తి దణ్డస్స, సబ్బేసం జీవితం పియం;

అత్తానం ఉపమం కత్వా, న హనేయ్య న ఘాతయే’’తి.

తత్థ సబ్బేసం జీవితం పియన్తి ఖీణాసవం ఠపేత్వా సేససత్తానం జీవితం పియం మధురం, ఖీణాసవో పన జీవితే వా మరణే వా ఉపేక్ఖకోవ హోతి. సేసం పురిమసదిసమేవాతి.

దేసనావసానే బహూ సోతాపత్తిఫలాదీని పాపుణింసూతి.

ఛబ్బగ్గియభిక్ఖువత్థు దుతియం.