౧. పఠమద్వేబ్రాహ్మణసుత్తవణ్ణనా

౫౨. బ్రాహ్మణవగ్గస్స పఠమే జిణ్ణాతి జరాజిణ్ణా. వుద్ధాతి వయోవుద్ధా. మహల్లకాతి జాతిమహల్లకా. అద్ధగతాతి తయో అద్ధే అతిక్కన్తా. వయోఅనుప్పత్తాతి తతియం వయం అనుప్పత్తా. యేన భగవా తేనుపసఙ్కమింసూతి పుత్తదారే అత్తనో వచనం అకరోన్తే దిస్వా ‘‘సమణస్స గోతమస్స సన్తికం గన్త్వా నియ్యానికమగ్గం గవేసిస్సామా’’తి చిన్తేత్వా ఉపసఙ్కమింసు. మయమస్సు, భో గోతమ, బ్రాహ్మణాతి; భో గోతమ, మయం బ్రాహ్మణా న ఖత్తియా నామచ్చా న గహపతికాతి బ్రాహ్మణభావం జానాపేత్వా జిణ్ణాతిఆదిమాహంసు. అకతభీరుత్తాణాతి అకతభయపరిత్తాణా. అవస్సయభూతం పతిట్ఠాకమ్మం అమ్హేహి న కతన్తి దస్సేన్తి. తగ్ఘాతి ఏకంసత్థే నిపాతో, సమ్పటిచ్ఛనత్థే వా. ఏకన్తేన తుమ్హే ఏవరూపా, అహమ్పి ఖో ఏతం సమ్పటిచ్ఛామీతి చ దస్సేతి. ఉపనీయతీతి ఉపసంహరీయతి. అయం హి జాతియా జరం ఉపనీయతి, జరాయ బ్యాధిం, బ్యాధినా మరణం, మరణేన పున జాతిం. తేన వుత్తం – ‘‘ఉపనీయతీ’’తి.

ఇదాని యస్మా తే బ్రాహ్మణా మహల్లకత్తా పబ్బజిత్వాపి వత్తం పూరేతుం న సక్ఖిస్సన్తి, తస్మా నే పఞ్చసు సీలేసు పతిట్ఠాపేన్తో భగవా యోధ కాయేన సంయమోతిఆదిమాహ. తత్థ కాయేన సంయమోతి కాయద్వారేన సంవరో. సేసేసుపి ఏసేవ నయో. తం తస్స పేతస్సాతి తం పుఞ్ఞం తస్స పరలోకం గతస్స తాయనట్ఠేన తాణం, నిలీయనట్ఠేన లేణం, పతిట్ఠానట్ఠేన దీపో, అవస్సయనట్ఠేన సరణం, ఉత్తమగతివసేన పరాయణఞ్చ హోతీతి దస్సేతి. గాథా ఉత్తానత్థాయేవ. ఏవం తే బ్రాహ్మణా తథాగతేన పఞ్చసు సీలేసు సమాదపితా యావజీవం పఞ్చ సీలాని రక్ఖిత్వా సగ్గే నిబ్బత్తింసు.