౫౧. తస్స

నను చ సఙ్ఖ్యాసద్దో సఙ్ఖ్యానే సఙ్ఖ్యేయ్యే చ వత్తతే, కథమేత్థ సఙ్ఖ్యానేవసితా వుత్తి యేనేవం వివరణం కతమిచ్చాహ- ‘యదిపి’చ్చాది, పచ్చాసన్నం సఙ్ఖ్యాసద్దస్సాతి అధిప్పాయో. ఇమినా చ కరణసాధనో-యం పూరణసద్దోతి విఞ్ఞాపేతి. యతోతి వుత్తయం సద్దసమ్బన్ధినా తంసద్దేన సేతి ఉల్లిఙ్గితస్స సఙ్ఖ్యాతిఅత్థముపదస్సియ సాయేవ పూరీయతేతీమస్స కమ్మభావేన తిట్ఠతీతి దస్సేతుం తేన పూరణేన పూరీయతే’తి ఆహ.

సమ్పజ్జతేతి పూరీయతేత్యస్సత్థమాచిక్ఖతి. అనేనేతం దస్సేతి ‘‘(న) ఘటికాదీనమివ దబ్బానం దబ్బన్తరే నాతిరిత్తీకరణం సఙ్ఖ్యాయ పూరణం కిఞ్చరహి తస్స సమప్పత్తియేవా’’తి. అథ కాయం వచోయుత్తి ‘సాసఙ్ఖ్యా పూరీయతే యేనే’తి, యావతా సాతి యస్మా పచ్చయో విహితో తస్స సఙ్ఖ్యాసద్దస్స పరామాసో తస్స చ పూరణేన అభేదోచ్చాసఙ్కియాహ- ‘అభేదేనోచ్చతే సఙ్ఖ్యా పూరీయతే యేనేతీ’తి అభిధానాభిధేయ్యానమభేదోపచారేన వుచ్చతీత్యత్థో, సఙ్ఖ్యేయ్యపూరణే డో న హోతీతి వత్వా తదత్థం విభావేతుమాహ- ‘ద్వాదసన్న’మిచ్చాది. సో ఘటో తాసం ఘటికానం పూరణో దబ్బానం దబ్బన్తరే నాతి రిత్తీకరణవసేన. వీసతియా పూరణోతిఆదినా విగ్గహో.