౧౦౪.తి

‘‘వానేకఞ్ఞత్థే’’తి (౩-౧౭) వికప్పానువత్తనతో అయుత్తత్తాభావం దస్సేతి‘నయిదమయుత్త’న్తి, యుత్తతా చాస్స పాఠే బ్యభిచార దస్సనతోతి వత్తుమాహ-‘నపుంసకే’చ్చాది, పాఠానుగతా హి సుత్తరచనా, వికప్పానువత్తియా అనపుంసకమిదమేవ వచనం తస్స క్వచి బ్యభిచారత్తే ఞాపకన్తి వత్తుమాహ-‘తస్స చా’తిఆది, అవస్సమేవమేత్థ అత్థో గహేతబ్బో, అఞ్ఞథా యథావట్ఠితపాఠానుక్కమేనాత్థగ్గహణే సతి సుత్తస్స [సుత్తస్సా (పోత్థకే)] ముఖ్యత్తప్పతీతితో కథన్తమఞ్ఞస్స ఞాపకం భవేయ్య, ముఖ్యభావే హి ఞాపకత్థం న యుజ్జేయ్య.