౩౬. యతో

విసుం కరణం నిద్ధారణం, జినిన్దబుద్ధాచరియేన ‘‘కిమత్థమ్పునరిదం వచనం యావతా నిద్ధారియమానో-వయవో సముదాయబ్భన్తరో, తత్థ యదా సముదాయస్సా-ధికరణత్తం వత్తుమిచ్ఛీయతే, తదా సత్తమీ సిద్ధావ, యథా రుక్ఖే సాఖాతి, యదా త్వవయవసమ్బన్ధో తదా ఛట్ఠీ, యథా రుక్ఖస్స సాఖాతి సచ్చమేతం పపఞ్చత్థన్తు వచన’’న్తి వుత్తం, తఞ్చేత మయుత్తన్తిదస్సేన్తో ఆహ-‘న సాలయో’చ్చాదిసూకయుత్తానిధఞ్ఞాని సూకధఞ్ఞాని, ఆహితా అవట్ఠితా, ఆధేయ్య భూతాతి వుత్తం హోతి. యతోతి ఆహితత్తకారణా, తతోతి యతో జినిన్దబుద్ధివచనమేవమయుత్తం, తస్మా కారణా. ‘పఞ్చమీ విభత్తే’’తి (౨-౩-౪౨) పాణినీయ సుత్తం, తదాహ-‘సముదాయతో’చ్చాది, సుతతో సకాసా సీలం అతిసయేన సేయ్యోతి సమ్బన్ధో, ‘‘నిద్ధారణే ఛట్ఠీ సత్తమీసు పత్తేసు తదపవాదో, యం యోగో’’తి పరేహాఖ్యాయతే, తత్థ తావ నిద్ధారణమేవేత్థ నత్థి కుతో ఛట్ఠీసత్తమీనం తత్థప్పవత్తి, యతో తాసం బాధనత్థమిదమారబ్భతేతి దస్సయమాహ-‘నాత్ర జాత్యాదీహి’చ్చాది, నహిచ్చాదినా జాత్యాదీహి నిద్ధారణాభావం దస్సేతి, జచ్చాదీనన్తి నిద్ధారణే ఛట్ఠీ, కుతో న భవతిచ్చాహ-‘జచ్చాదిసమ్బన్ధేనే’చ్చాది, అతం బ్యపదేసతోతి సీలత్తాదిబ్యపదేసాభావతో, పున నిద్ధారణాభావే హేత్వన్తరమాహ-‘తుల్యానఞ్చే’’చ్చాది. సాధునిపుణేహి యోగే పూజాయం గమ్మమానాయం సత్తమీ, తథా అసాధుయోగే, తథా పసితఉస్సుక్కేహి యోగే తతియాసత్తమియో, తథా లోపన్తనక్ఖత్తసద్దా చ తేన తేన వచనన్తరేన పాణినియేహి విహితా, తం సబ్బం తంతంకారకవచనిచ్ఛాయమేవ సాధేతుం ‘మాతరి సాధు’ ఇచ్చాదయో ఉదాహటా కేసేసు పసితో పసత్తో, అవబద్ధోతి అత్థో, కేసేహి కరణభూతేహి పసితో భవతి, కత్తుభూతేహి వా పసితో కతోతి అత్థో, ఫుస్సేనిన్దుయుత్తేన లక్ఖితో కాలో సోయమిత్యభేదేన సమ్బన్ధా ఫుస్సే, తేన కరణభూతేన.