104.தி

‘‘வானேகஞ்ஞத்தே²’’தி (3-17) விகப்பானுவத்தனதோ அயுத்தத்தாபா⁴வம் த³ஸ்ஸேதி‘நயித³மயுத்த’ந்தி, யுத்ததா சாஸ்ஸ பாடே² ப்³யபி⁴சார த³ஸ்ஸனதோதி வத்துமாஹ-‘நபும்ஸகே’ச்சாதி³, பாடா²னுக³தா ஹி ஸுத்தரசனா, விகப்பானுவத்தியா அனபும்ஸகமித³மேவ வசனம் தஸ்ஸ க்வசி ப்³யபி⁴சாரத்தே ஞாபகந்தி வத்துமாஹ-‘தஸ்ஸ சா’திஆதி³, அவஸ்ஸமேவமேத்த² அத்தோ² க³ஹேதப்³போ³, அஞ்ஞதா² யதா²வட்டி²தபாடா²னுக்கமேனாத்த²க்³க³ஹணே ஸதி ஸுத்தஸ்ஸ [ஸுத்தஸ்ஸா (போத்த²கே)] முக்²யத்தப்பதீதிதோ கத²ந்தமஞ்ஞஸ்ஸ ஞாபகம் ப⁴வேய்ய, முக்²யபா⁴வே ஹி ஞாபகத்த²ம் ந யுஜ்ஜேய்ய.