2. සංසන්දනබ්‍රහ්මචරියකථාවණ්ණනා

273. රූපාවචරමග්ගෙනාති රූපාවචරජ්ඣානෙන. තඤ්හි රූපභවූපපත්තියා උපායභාවතො මග්ගොති වුත්තො. යථාහ ‘‘රූපුපපත්තියා මග්ගං භාවෙතී’’ති (ධ. ස. 160). ඉදන්ති ඉදං රූපාවචරජ්ඣානං. ‘‘ඉධවිහායනිට්ඨහෙතුභූතො රූපාවචරමග්ගො’’තිආදිකං දීපෙන්තං වචනං අනාගාමිමග්ගස්ස තබ්භාවදීපකෙන ‘‘ඉධ භාවිතමග්ගො’’තිආදිකෙන කථං සමෙතීති චොදෙත්වා යථා සමෙති, තං දස්සෙතුං ‘‘පුබ්බෙ පනා’’තිආදි වුත්තං. තත්ථ ‘‘පුබ්බෙ’’ති ඉමිනා ‘‘ඉධ භාවිතමග්ගො’’තිආදිකං වදන්ති, ඉධාපි පන ‘‘රූපාවචරමග්ගෙනා’’තිආදිකං. තත්ථ අනාගාමී එවාති අනාගාමිඵලට්ඨො එව. ඣානානාගාමීති අසමුච්ඡින්නජ්ඣත්තසංයොජනොපි රූපභවෙ උප්පජ්ජිත්වා අනාවත්තිධම්මමග්ගං භාවෙත්වා තත්ථෙව පරිනිබ්බායනතො. අධිප්පායොති යථාවුත්තො ද්වින්නං අට්ඨකථාවචනානං අවිරොධදීපකො අධිප්පායො.

ඉධාති කාමලොකෙ. තත්ථාති බ්‍රහ්මලොකෙ. එත්ථ ච පරවාදී එවං පුච්ඡිතබ්බො ‘‘තීහි, භික්ඛවෙ, ඨානෙහී’’ති සුත්තං කිං යථාරුතවසෙන ගහෙතබ්බත්ථං, උදාහු සන්ධායභාසිතන්ති? තත්ථ ජානමානො සන්ධායභාසිතන්ති වදෙය්‍ය. අඤ්ඤථා ‘‘පරනිම්මිතවසවත්තිදෙවෙ උපාදායා’’තිආදි වත්තුං න සක්කා ‘‘දෙවෙ ච තාවතිංසෙ’’ති වුත්තත්තා. යථා හි තස්ස ‘‘සෙය්‍යථාපි දෙවෙහි තාවතිංසෙහි සද්ධිං මන්තෙත්වා’’තිආදීසු විය සක්කං දෙවරාජානං උපාදාය කාමාවචරදෙවෙසු තාවතිංසදෙවා පාකටා පඤ්ඤාතාති තෙසං ගහණං, න තෙයෙව අධිප්පෙතාති සුත්තපදස්ස සන්ධායභාසිතත්ථං සම්පටිච්ඡිතබ්බං, එවං ‘‘ඉධ බ්‍රහ්මචරියවාසො’’ති එත්ථාපි අනවජ්ජසුඛඅබ්‍යාසෙකසුඛනෙක්ඛම්මසුඛාදිසන්නිස්සයභාවෙන මහානිසංසතාය සාසනෙ පබ්බජ්ජා ‘‘ඉධ බ්‍රහ්මචරියවාසො’’ති ඉමස්මිං සුත්තෙ අධිප්පෙතා. සා හි උත්තරකුරුකානං දෙවානඤ්ච අනොකාසභාවතො දුක්කරා දුල්ලභා ච. තත්ථ සූරියපරිවත්තාදීහිපි දෙවෙසු මග්ගපටිලාභාය අත්ථිතා විභාවෙතබ්බා, උත්තරකුරුකානං පන විසෙසානධිගමභාවො උභින්නම්පි ඉච්ඡිතො එවාති.

සංසන්දනබ්‍රහ්මචරියකථාවණ්ණනා නිට්ඨිතා.

බ්‍රහ්මචරියකථාවණ්ණනා නිට්ඨිතා.