4. පහාරසික්ඛාපදවණ්ණනා
පහාරං දදෙය්‍යාති අන්තමසො උප්පලපත්තං උපාදාය කායකායප්පටිබද්ධනිස්සග්ගියානං අඤ්ඤතරෙන පහාරං දදෙය්‍ය. එවං පන පහාරෙ දින්නෙ හත්ථො වා භිජ්ජතු, පාදො වා සීසං වා, මරතු වා, පාචිත්තියමෙව. තෙනාහ ‘‘පහරිතුකාමතායා’’තිආදි.
අනුපසම්පන්නෙති ගහට්ඨෙ වා පබ්බජිතෙ වා ඉත්ථියා වා පුරිසෙ වා අන්තමසො තිරච්ඡානගතෙපි. සචෙ පන රත්තචිත්තො ඉත්ථිං පහරති, සඞ්ඝාදිසෙසො. කෙනචි විහෙඨියමානස්සාති මනුස්සෙන වා තිරච්ඡානගතෙන වා විහෙඨියමානස්ස. මොක්ඛාධිප්පායස්සාති තතො අත්තනො මොක්ඛං පත්ථයමානස්ස. සචෙපි අන්තරාමග්ගෙ (පාචි. අට්ඨ. 453) චොරං වා පච්චත්ථිකං වා විහෙඨෙතුකාමං දිස්වා ‘‘උපාසක, එත්ථෙව තිට්ඨ, මා ආගමිත්ථා’’ති වත්වා වචනං අනාදියිත්වා ආගච්ඡන්තං ‘‘ගච්ඡ රෙ’’ති මුග්ගරෙන වා සත්ථකෙන වා පහරිත්වා යාති, සො චෙ තෙන පහාරෙන මරති, අනාපත්තියෙව. වාළමිගෙසුපි එසෙව නයො.
පහාරසික්ඛාපදවණ්ණනා නිට්ඨිතා.