8. උපස්සුතිසික්ඛාපදවණ්ණනා

අට්ඨමෙ විවාදාපන්නානන්ති භණ්ඩනකලහෙහි විවඩ්ඪිතං විවාදාධිකරණං ආපන්නානං. උපස්සුතින්ති සුතිසමීපං, යත්ථ ඨත්වා සක්කා හොති තෙසං වචනං සොතුං, තත්ථ තිට්ඨෙය්‍යාති අත්ථො. ‘‘තත්ථ සොස්සාමී’’ති චොදෙතුකාමතාය ගච්ඡතො පදෙ පදෙ දුක්කටං, තුරිතගමනෙපි ඔහීයමානෙපි එසෙව නයො. යත්ථ පන ඨිතො සුණාති, තත්ථ ඨිතස්ස පාචිත්තියං, අත්තනො ඨිතොකාසං ආගන්ත්වා තෙසු මන්තයමානෙසුපි උක්කාසිත්වා, ‘‘අහං එත්ථා’’ති වා වත්වා ජානාපෙතබ්බං, එවං අකරොන්තස්සාපි සවනෙ පාචිත්තියමෙව.

සාවත්ථියං ඡබ්බග්ගියෙ ආරබ්භ උපස්සුතිට්ඨානවත්ථුස්මිං පඤ්ඤත්තං, සාධාරණපඤ්ඤත්ති, අනාණත්තිකං, තිකපාචිත්තියං, අනුපසම්පන්නෙ තිකදුක්කටං, ‘‘ඉමෙසං සුත්වා ඔරමිස්සාමි විරමිස්සාමි වූපසමිස්සාමි අත්තානං පරිමොචෙස්සාමී’’ති (පාචි. 473) ගච්ඡතො, උම්මත්තකාදීනඤ්ච අනාපත්ති. උපසම්පන්නතා, චොදනාධිප්පායො, සවනන්ති ඉමානෙත්ථ තීණි අඞ්ගානි. ථෙය්‍යසත්ථසමුට්ඨානං ඉදං පන සියා කිරියං, සියා අකිරියං, සඤ්ඤාවිමොක්ඛං, සචිත්තකං, ලොකවජ්ජං, කායකම්මං, වචීකම්මං, අකුසලචිත්තං, දුක්ඛවෙදනන්ති.

උපස්සුතිසික්ඛාපදවණ්ණනා නිට්ඨිතා.