2. විලෙඛනසික්ඛාපදවණ්ණනා

දුතියෙ උද්දිස්සමානෙති ආචරියෙන අන්තෙවාසිකස්ස වුච්චමානෙ වා සජ්ඣායවසෙන පරිවත්තියමානෙ වා. ඛුද්දානුඛුද්දකෙහීති ඛුද්දකෙහි ච අනුඛුද්දකෙහි ච. යාවදෙවාති තෙසං සංවත්තනමරියාදපරිච්ඡෙදවචනං. ඉදං වුත්තං හොති – එතානි හි යෙ උද්දිසන්ති වා උද්දිසාපෙන්ති වා සජ්ඣායන්ති වා, තෙසං තාව සංවත්තන්ති, යාව ‘‘කප්පති නු ඛො, න කප්පති නු ඛො’’ති කුක්කුච්චවිප්පටිසාරො, විහෙසා, විචිකිච්ඡා මනොවිලෙඛා ච උප්පජ්ජන්තියෙව. අථ වා යාවදෙවාති අතිසයවවත්ථාපනං. තස්ස ‘සංවත්තන්තී’තිඉමිනා සම්බන්ධො, කුක්කුච්චාය විහෙසාය විලෙඛාය අතිවිය සංවත්තන්තියෙවාති වුත්තං හොති. සික්ඛාපදවිවණ්ණකෙති එවං සික්ඛාපදානං විවණ්ණකෙ ගරහණෙ පාචිත්තියං හොතීති අත්ථො.

සාවත්ථියං ඡබ්බග්ගියෙ ආරබ්භ විනයවිවණ්ණනවත්ථුස්මිං පඤ්ඤත්තං, සාධාරණපඤ්ඤත්ති, අනාණත්තිකං, තිකපාචිත්තියං, අනුපසම්පන්නස්ස විවණ්ණනෙ තිකදුක්කටං, උභින්නම්පි අඤ්ඤධම්මවිවණ්ණනෙ දුක්කටමෙව. න විවණ්ණෙතුකාමස්ස, ‘‘ඉඞ්ඝ තාව සුත්තන්තෙ වා ගාථායො වා අභිධම්මං වා පරියාපුණස්සු, පච්ඡාපි විනයං පරියාපුණිස්සසී’’ති භණතො, උම්මත්තකාදීනඤ්ච අනාපත්ති. ගරහිතුකාමතා ච, උපසම්පන්නස්ස සන්තිකෙ සික්ඛාපදවිවණ්ණනඤ්චාති ඉමානෙත්ථ ද්වෙ අඞ්ගානි. සමුට්ඨානාදීනි අදින්නාදානසදිසානි, ඉදං පන දුක්ඛවෙදනන්ති.

විලෙඛනසික්ඛාපදවණ්ණනා නිට්ඨිතා.