10. පුරාභෙදසුත්තං

854. ‘‘කථංදස්සී කථංසීලො, උපසන්තොති වුච්චති;

තං මෙ ගොතම පබ්‍රූහි, පුච්ඡිතො උත්තමං නරං’’.

855. ‘‘වීතතණ්හො පුරා භෙදා, (ඉති භගවා) පුබ්බමන්තමනිස්සිතො;

වෙමජ්ඣෙ නුපසඞ්ඛෙය්‍යො, තස්ස නත්ථි පුරක්ඛතං.

856. ‘‘අක්කොධනො අසන්තාසී, අවිකත්ථී අකුක්කුචො;

මන්තභාණී [මන්තාභාණී (ස්‍යා. පී.)] අනුද්ධතො, ස වෙ වාචායතො මුනි.

857. ‘‘නිරාසත්ති අනාගතෙ, අතීතං නානුසොචති;

විවෙකදස්සී ඵස්සෙසු, දිට්ඨීසු ච න නීයති [නිය්‍යති (බහූසු)].

858. ‘‘පතිලීනො අකුහකො, අපිහාලු අමච්ඡරී;

අප්පගබ්භො අජෙගුච්ඡො, පෙසුණෙය්‍යෙ ච නො යුතො.

859. ‘‘සාතියෙසු අනස්සාවී, අතිමානෙ ච නො යුතො;

සණ්හො ච පටිභානවා [පටිභාණවා (ස්‍යා. පී.)], න සද්ධො න විරජ්ජති.

860. ‘‘ලාභකම්‍යා න සික්ඛති, අලාභෙ ච න කුප්පති;

අවිරුද්ධො ච තණ්හාය, රසෙසු නානුගිජ්ඣති.

861. ‘‘උපෙක්ඛකො සදා සතො, න ලොකෙ මඤ්ඤතෙ සමං;

න විසෙසී න නීචෙය්‍යො, තස්ස නො සන්ති උස්සදා.

862. ‘‘යස්ස නිස්සයනා [නිස්සයතා (සී. ස්‍යා. පී.)] නත්ථි, ඤත්වා ධම්මං අනිස්සිතො;

භවාය විභවාය වා, තණ්හා යස්ස න විජ්ජති.

863. ‘‘තං බ්‍රූමි උපසන්තොති, කාමෙසු අනපෙක්ඛිනං;

ගන්ථා තස්ස න විජ්ජන්ති, අතරී සො විසත්තිකං.

864. ‘‘න තස්ස පුත්තා පසවො, ඛෙත්තං වත්ථුඤ්ච විජ්ජති;

අත්තා වාපි නිරත්තා වා [අත්තං වාපි නිරත්තං වා (බහූසු)], න තස්මිං උපලබ්භති.

865. ‘‘යෙන නං වජ්ජුං පුථුජ්ජනා, අථො සමණබ්‍රාහ්මණා;

තං තස්ස අපුරක්ඛතං, තස්මා වාදෙසු නෙජති.

866. ‘‘වීතගෙධො අමච්ඡරී, න උස්සෙසු වදතෙ මුනි;

න සමෙසු න ඔමෙසු, කප්පං නෙති අකප්පියො.

867. ‘‘යස්ස ලොකෙ සකං නත්ථි, අසතා ච න සොචති;

ධම්මෙසු ච න ගච්ඡති, ස වෙ සන්තොති වුච්චතී’’ති.

පුරාභෙදසුත්තං දසමං නිට්ඨිතං.