൮. പിണ്ഡോല്യസുത്തവണ്ണനാ

൮൦. അപകരീയതി ഏതേനാതി അപകരണം, പദം. അപകരണം പകരണം കാരണന്തി അത്ഥതോ ഏകം. തേനാഹ ‘‘കിസ്മിഞ്ചിദേവ കാരണേ’’തി. നീഹരിത്വാതി അത്തനോ സമീപചാരഭാവതോ അപനേത്വാ. തഥാകരണഞ്ച ഏവമേതേ ഏത്തകമ്പി അപ്പടിരൂപം അകത്വാ ആയതിം സമ്മാ പടിപജ്ജിസ്സന്തീതി. ലദ്ധബലാതി ലദ്ധഞാണബലാ.

ഏകദ്വീഹികായാതി ഏകേകസ്സ ചേവ ദ്വിന്നം ദ്വിന്നഞ്ച ഈഹികാ ഗതി ഉപസങ്കമനാ ഏകദ്വീഹികാ. തേനാഹ ‘‘ഏകേകോ ചേവ ദ്വേ ദ്വേ ച ഹുത്വാ’’തി. പുഥുജ്ജനാനം സമുദിതാനം നാമ കിരിയാ താദിസീപി സിയാതി വുത്തം ‘‘കേളിമ്പി കരേയ്യു’’ന്തി. പരികപ്പനവസേന സമ്മാസമ്ബുദ്ധം ഉദ്ദിസ്സ പേസലാ ഭിക്ഖൂപി ഏവം കരോന്തീതി.

യുഗന്ധരപബ്ബതാദീനം അന്തരേ സീദന്തരം സമുദ്ദം നാമ. തത്ഥ കിര വാതോ ന വായതി, പതിതം യം കിഞ്ചിപി സീദന്തരനദിയം വിലീയന്താ സീദന്തേവ, തസ്മാ തം പരിവാരേത്വാ ഠിതാ യുഗന്ധരാദയോപി സീദപബ്ബതാ നാമ. തം സന്ധായ വുത്തം ‘‘സീദന്തരേ സന്നിസിന്നം മഹാസമുദ്ദം വിയാ’’തി. ആഹാരഹേതൂതി ആമിസഹേതു സപ്പിതേലാദിനിമിത്തം, തേസം പണാമനാ.

പച്ഛിമന്തി നിഹീനം. തേനാഹ ‘‘ലാമക’’ന്തി, ലാമകന്തോ ഇധാധിപ്പേതോ –

‘‘മിഗാനം കോട്ഠുകോ അന്തോ, പക്ഖീനം പന വായസോ;

ഏരണ്ഡോ അന്തോ രുക്ഖാനം, തയോ അന്താ സമാഗതാ’’തി. –

ആദീസു (ജാ. ൧.൩.൧൩൫) വിയ. ഉലതീതി അഭിചരതി. അഭിസപന്തി ഏതേനാതി അഭിസാപോ. അഭിസാപവത്ഥു പിണ്ഡോല്യം. അത്ഥോ ഫലം വസോ ഏതസ്സാതി അത്ഥവസം, കാരണം, തമ്പി തേസു അത്ഥി, തത്ഥ നിയുത്താതി അത്ഥവസികാ.

അന്തോ ഹദയസ്സ അബ്ഭന്തരേ അനുപവിട്ഠാ സോകവത്ഥൂഹി.

അഭിജ്ഝായിതാതി അഭിജ്ഝായനസീലോ. അഭിണ്ഹപ്പവത്തിയാ ചേവ ബഹുലഭാവേന ച ബഹുലരാഗോ. പൂതിഭാവേനാതി കുഥിതഭാവേന. ബ്യാപാദോ ഹി ഉപ്പജ്ജമാനോ ചിത്തം അപഗന്ധം കരോതി, ന സുചിമനുഞ്ഞഭാവം. ഭത്തനിക്ഖിത്തകാകോ വിയാതി ഇദം ഭത്തട്ഠാനസ്സ അസരണേന കാകസ്സ നട്ഠസതിതാ പഞ്ഞായതീതി കത്വാ വുത്തം, ന ഭത്തനിക്ഖിത്തതായ. അസണ്ഠിതോതി അസണ്ഠിതചിത്തോ. കട്ഠത്ഥന്തി കട്ഠേന കത്തബ്ബകിച്ചം.

പാപവിതക്കേഹി കതോ, തസ്മാ തേ അനവസേസതോ പഹാതബ്ബാതി ദസ്സനത്ഥം. ദ്വിന്നം വുത്തത്താ ഏകോ പുബ്ബഭാഗോ, ഇതരോ മിസ്സകോതി വത്തും യുത്തന്തി അധിപ്പായേന ‘‘ഏത്ഥ ചാ’’തിആദി വുത്തം. ഏവം തം ഭാവേന്തസ്സ നിരുജ്ഝന്തി ഏവാതി ഏകേകമിസ്സകതാവസേന ഗഹേതബ്ബന്തി പോരാണാ. ഉപരി തിപരിവട്ടദേസനായ അനിമിത്തസമാധിയേവ ദീപിതോ. തേനാഹ ‘‘യാവഞ്ചിദ’’ന്തി. നിദ്ദോസോതി വീതരാഗാദിനാ നിദ്ദോസോ.

പിണ്ഡോല്യസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.