൨. ഫഗ്ഗുനസുത്തവണ്ണനാ

൫൬. ദുതിയേ സമധോസീതി സമന്തതോ അധോസി. സബ്ബഭാഗേന പരിഫന്ദനചലനാകാരേന അപചിതിം ദസ്സേതി. വത്തം കിരേതം ബാള്ഹഗിലാനേനപി വുഡ്ഢതരം ദിസ്വാ ഉട്ഠിതാകാരേന അപചിതി ദസ്സേതബ്ബാ. തേന പന ‘‘മാ ചലി മാ ചലീ’’തി വത്തബ്ബോ, തം പന ചലനം ഉട്ഠാനാകാരദസ്സനം ഹോതീതി ആഹ ‘‘ഉട്ഠാനാകാരം ദസ്സേതീ’’തി. സന്തിമാനി ആസനാനീതി പഠമമേവ പഞ്ഞത്ഥാസനം സന്ധായ വദതി. ബുദ്ധകാലസ്മിഞ്ഹി ഏകസ്സപി ഭിക്ഖുനോ വസനട്ഠാനേ – ‘‘സചേ സത്ഥാ ആഗച്ഛിസ്സതി, ആസനം പഞ്ഞത്തമേവ ഹോതൂ’’തി അന്തമസോ ഫലകമത്തമ്പി പണ്ണസന്ഥാരമത്തമ്പി പഞ്ഞത്തമേവ. ഖമനീയം യാപനീയന്തി കച്ചി ദുക്ഖം ഖമിതും, ഇരിയാപഥം വാ യാപേതും സക്കാതി പുച്ഛതി. സീസവേദനാതി കുതോചി നിക്ഖമിതും അലഭമാനേഹി വാതേഹി സമുട്ഠാപിതാ ബലവതിയോ സീസവേദനാ ഹോന്തി.

ഫഗ്ഗുനസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.