൬. പദേസസുത്തം

൩൯൨. ഏകം സമയം ആയസ്മാ ച സാരിപുത്തോ ആയസ്മാ ച മഹാമോഗ്ഗല്ലാനോ ആയസ്മാ ച അനുരുദ്ധോ സാകേതേ വിഹരന്തി കണ്ഡകീവനേ [കണ്ടകീവനേ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)]. അഥ ഖോ ആയസ്മാ ച സാരിപുത്തോ ആയസ്മാ ച മഹാമോഗ്ഗല്ലാനോ സായന്ഹസമയം പടിസല്ലാനാ വുട്ഠിതാ യേനായസ്മാ അനിരുദ്ധോ തേനുപസങ്കമിംസു; ഉപസങ്കമിത്വാ ആയസ്മതാ അനുരുദ്ധേന സദ്ധിം സമ്മോദിംസു. സമ്മോദനീയം കഥം സാരണീയം വീതിസാരേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദിംസു. ഏകമന്തം നിസിന്നോ ഖോ ആയസ്മാ സാരിപുത്തോ ആയസ്മന്തം അനുരുദ്ധം ഏതദവോച – ‘‘‘സേഖോ, സേഖോ’തി [സേക്ഖോ സേക്ഖോതി (സ്യാ. കം.)], ആവുസോ അനുരുദ്ധ, വുച്ചതി. കിത്താവതാ നു ഖോ, ആവുസോ, സേഖോ ഹോതീ’’തി? ‘‘ചതുന്നം ഖോ, ആവുസോ, സതിപട്ഠാനാനം പദേസം ഭാവിതത്താ സേഖോ ഹോതി’’.

‘‘കതമേസം ചതുന്നം? ഇധാവുസോ, ഭിക്ഖു കായേ കായാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം; വേദനാസു…പേ… ചിത്തേ…പേ… ധമ്മേസു ധമ്മാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. ഇമേസം ഖോ, ആവുസോ, ചതുന്നം സതിപട്ഠാനാനം പദേസം ഭാവിതത്താ സേഖോ ഹോതീ’’തി. ഛട്ഠം.