൮. വസ്സസുത്തം

൧൦൩൪. ‘‘സേയ്യഥാപി, ഭിക്ഖവേ, ഉപരിപബ്ബതേ ഥുല്ലഫുസിതകേ ദേവേ വസ്സന്തേ തം ഉദകം യഥാനിന്നം പവത്തമാനം പബ്ബതകന്ദരപദരസാഖാ പരിപൂരേതി, പബ്ബതകന്ദരപദരസാഖാ പരിപൂരാ കുസോബ്ഭേ പരിപൂരേന്തി, കുസോബ്ഭാ പരിപൂരാ മഹാസോബ്ഭേ പരിപൂരേന്തി, മഹാസോബ്ഭാ പരിപൂരാ കുന്നദിയോ പരിപൂരേന്തി, കുന്നദിയോ പരിപൂരാ മഹാനദിയോ പരിപൂരേന്തി, മഹാനദിയോ പരിപൂരാ മഹാസമുദ്ദം [മഹാസമുദ്ദസാഗരം (സബ്ബത്ഥ) സം. നി. ൪.൭൦] പരിപൂരേന്തി; ഏവമേവ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, അരിയസാവകസ്സ യോ ച ബുദ്ധേ അവേച്ചപ്പസാദോ, യോ ച ധമ്മേ അവേച്ചപ്പസാദോ, യോ ച സങ്ഘേ അവേച്ചപ്പസാദോ, യാനി ച അരിയകന്താനി സീലാനി – ഇമേ ധമ്മാ സന്ദമാനാ പാരം ഗന്ത്വാ ആസവാനം ഖയായ സംവത്തന്തീ’’തി. അട്ഠമം.