൧൨. ബാഹിരാനത്തഹേതുസുത്തം

൧൪൫. ‘‘രൂപാ, ഭിക്ഖവേ, അനത്താ. യോപി ഹേതു, യോപി പച്ചയോ രൂപാനം ഉപ്പാദായ, സോപി അനത്താ. അനത്തസമ്ഭൂതാ, ഭിക്ഖവേ, രൂപാ കുതോ അത്താ ഭവിസ്സന്തി! സദ്ദാ… ഗന്ധാ… രസാ… ഫോട്ഠബ്ബാ… ധമ്മാ അനത്താ. യോപി ഹേതു, യോപി പച്ചയോ ധമ്മാനം ഉപ്പാദായ, സോപി അനത്താ. അനത്തസമ്ഭൂതാ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ കുതോ അത്താ ഭവിസ്സന്തി! ഏവം പസ്സം, ഭിക്ഖവേ, സുതവാ അരിയസാവകോ രൂപേസുപി നിബ്ബിന്ദതി, സദ്ദേസുപി… ഗന്ധേസുപി… രസേസുപി… ഫോട്ഠബ്ബേസുപി… ധമ്മേസുപി നിബ്ബിന്ദതി. നിബ്ബിന്ദം വിരജ്ജതി; വിരാഗാ വിമുച്ചതി; വിമുത്തസ്മിം വിമുത്തമിതി ഞാണം ഹോതി. ‘ഖീണാ ജാതി, വുസിതം ബ്രഹ്മചരിയം, കതം കരണീയം, നാപരം ഇത്ഥത്തായാ’തി പജാനാതീ’’തി. ദ്വാദസമം.

ദേവദഹവഗ്ഗോ ചുദ്ദസമോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

ദേവദഹോ ഖണോ രൂപാ, ദ്വേ നതുമ്ഹാകമേവ ച;

ഹേതുനാപി തയോ വുത്താ, ദുവേ അജ്ഝത്തബാഹിരാതി.