൯. തിസ്സസുത്തം

൨൪൩. സാവത്ഥിയം വിഹരതി. അഥ ഖോ ആയസ്മാ തിസ്സോ ഭഗവതോ പിതുച്ഛാപുത്തോ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദി ദുക്ഖീ ദുമ്മനോ അസ്സൂനി പവത്തയമാനോ. അഥ ഖോ ഭഗവാ ആയസ്മന്തം തിസ്സം ഏതദവോച – ‘‘കിം നു ഖോ ത്വം, തിസ്സ, ഏകമന്തം നിസിന്നോ ദുക്ഖീ ദുമ്മനോ അസ്സൂനി പവത്തയമാനോ’’തി? ‘‘തഥാ ഹി പന മം, ഭന്തേ, ഭിക്ഖൂ സമന്താ വാചാസന്നിതോദകേന [വാചായ സന്നിതോദകേന (ക.)] സഞ്ജമ്ഭരിമകംസൂ’’തി [സഞ്ജബ്ഭരിമകംസൂതി (?)]. ‘‘തഥാഹി പന ത്വം, തിസ്സ, വത്താ നോ ച വചനക്ഖമോ; ന ഖോ തേ തം, തിസ്സ, പതിരൂപം കുലപുത്തസ്സ സദ്ധാ അഗാരസ്മാ അനഗാരിയം പബ്ബജിതസ്സ, യം ത്വം വത്താ നോ ച വചനക്ഖമോ. ഏതം ഖോ തേ, തിസ്സ, പതിരൂപം കുലപുത്തസ്സ സദ്ധാ അഗാരസ്മാ അനഗാരിയം പബ്ബജിതസ്സ – ‘യം ത്വം വത്താ ച അസ്സ വചനക്ഖമോ ചാ’’’തി.

ഇദമവോച ഭഗവാ. ഇദം വത്വാന സുഗതോ അഥാപരം ഏതദവോച സത്ഥാ –

‘‘കിം നു കുജ്ഝസി മാ കുജ്ഝി, അക്കോധോ തിസ്സ തേ വരം;

കോധമാനമക്ഖവിനയത്ഥഞ്ഹി, തിസ്സ ബ്രഹ്മചരിയം വുസ്സതീ’’തി. നവമം;