൯. വജ്ജിപുത്തസുത്തം

൨൨൯. ഏകം സമയം അഞ്ഞതരോ വജ്ജിപുത്തകോ ഭിക്ഖു വേസാലിയം വിഹരതി അഞ്ഞതരസ്മിം വനസണ്ഡേ. തേന ഖോ പന സമയേന വേസാലിയം വജ്ജിപുത്തകോ സബ്ബരത്തിചാരോ ഹോതി. അഥ ഖോ സോ ഭിക്ഖു വേസാലിയാ തൂരിയ-താളിത-വാദിത-നിഗ്ഘോസസദ്ദം സുത്വാ പരിദേവമാനോ തായം വേലായം ഇമം ഗാഥം അഭാസി –

‘‘ഏകകാ മയം അരഞ്ഞേ വിഹരാമ,

അപവിദ്ധംവ [അപവിട്ഠംവ (സ്യാ. കം.)] വനസ്മിം ദാരുകം;

ഏതാദിസികായ രത്തിയാ,

കോ സു നാമമ്ഹേഹി [നാമ അമ്ഹേഹി (സീ. പീ.)] പാപിയോ’’തി.

അഥ ഖോ യാ തസ്മിം വനസണ്ഡേ അധിവത്ഥാ ദേവതാ തസ്സ ഭിക്ഖുനോ അനുകമ്പികാ അത്ഥകാമാ തം ഭിക്ഖും സംവേജേതുകാമാ യേന സോ ഭിക്ഖു തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ തം ഭിക്ഖും ഗാഥായ അജ്ഝഭാസി –

‘‘ഏകകോവ ത്വം അരഞ്ഞേ വിഹരസി, അപവിദ്ധംവ വനസ്മിം ദാരുകം;

തസ്സ തേ ബഹുകാ പിഹയന്തി, നേരയികാ വിയ സഗ്ഗഗാമിന’’ന്തി.

അഥ ഖോ സോ ഭിക്ഖു തായ ദേവതായ സംവേജിതോ സംവേഗമാപാദീതി.