൧. വിവേകസുത്തം

൨൨൧. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം അഞ്ഞതരോ ഭിക്ഖു കോസലേസു വിഹരതി അഞ്ഞതരസ്മിം വനസണ്ഡേ. തേന ഖോ പന സമയേന സോ ഭിക്ഖു ദിവാവിഹാരഗതോ പാപകേ അകുസലേ വിതക്കേ വിതക്കേതി ഗേഹനിസ്സിതേ. അഥ ഖോ യാ തസ്മിം വനസണ്ഡേ അധിവത്ഥാ ദേവതാ തസ്സ ഭിക്ഖുനോ അനുകമ്പികാ അത്ഥകാമാ തം ഭിക്ഖും സംവേജേതുകാമാ യേന സോ ഭിക്ഖു തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ തം ഭിക്ഖും ഗാഥാഹി അജ്ഝഭാസി –

‘‘വിവേകകാമോസി വനം പവിട്ഠോ,

അഥ തേ മനോ നിച്ഛരതീ ബഹിദ്ധാ;

ജനോ ജനസ്മിം വിനയസ്സു ഛന്ദം,

തതോ സുഖീ ഹോഹിസി വീതരാഗോ.

‘‘അരതിം പജഹാസി സതോ, ഭവാസി സതം തം സാരയാമസേ;

പാതാലരജോ ഹി ദുത്തരോ, മാ തം കാമരജോ അവാഹരി.

‘‘സകുണോ യഥാ പംസുകുന്ഥിതോ [പംസുകുണ്ഠിതോ (ക.), പംസുകുണ്ഡിതോ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)], വിധുനം പാതയതി സിതം രജം;

ഏവം ഭിക്ഖു പധാനവാ സതിമാ, വിധുനം പാതയതി സിതം രജ’’ന്തി.

അഥ ഖോ സോ ഭിക്ഖു തായ ദേവതായ സംവേജിതോ സംവേഗമാപാദീതി.