൨. ഉപട്ഠാനസുത്തം

൨൨൨. ഏകം സമയം അഞ്ഞതരോ ഭിക്ഖു കോസലേസു വിഹരതി അഞ്ഞതരസ്മിം വനസണ്ഡേ. തേന ഖോ പന സമയേന സോ ഭിക്ഖു ദിവാവിഹാരഗതോ സുപതി. അഥ ഖോ യാ തസ്മിം വനസണ്ഡേ അധിവത്ഥാ ദേവതാ തസ്സ ഭിക്ഖുനോ അനുകമ്പികാ അത്ഥകാമാ തം ഭിക്ഖും സംവേജേതുകാമാ യേന സോ ഭിക്ഖു തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ തം ഭിക്ഖും ഗാഥാഹി അജ്ഝഭാസി –

‘‘ഉട്ഠേഹി ഭിക്ഖു കിം സേസി, കോ അത്ഥോ സുപിതേന [സുപിനേന (സീ.)] തേ;

ആതുരസ്സ ഹി കാ നിദ്ദാ, സല്ലവിദ്ധസ്സ രുപ്പതോ.

‘‘യായ സദ്ധായ പബ്ബജിതോ [യായ സദ്ധാപബ്ബജിതോ (സീ. സ്യാ. കം.)], അഗാരസ്മാനഗാരിയം;

തമേവ സദ്ധം ബ്രൂഹേഹി, മാ നിദ്ദായ വസം ഗമീ’’തി.

‘‘അനിച്ചാ അദ്ധുവാ കാമാ, യേസു മന്ദോവ മുച്ഛിതോ;

ബദ്ധേസു [ഖന്ധേസു (സീ.)] മുത്തം അസിതം, കസ്മാ പബ്ബജിതം തപേ.

‘‘ഛന്ദരാഗസ്സ വിനയാ, അവിജ്ജാസമതിക്കമാ;

തം ഞാണം പരമോദാനം [പരിയോദാതം (സീ. പീ.), പരമോദാതം (സ്യാ. കം.), പരമവോദാനം (സീ. അട്ഠ.)], കസ്മാ പബ്ബജിതം തപേ.

‘‘ഛേത്വാ [ഭേത്വാ (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] അവിജ്ജം വിജ്ജായ, ആസവാനം പരിക്ഖയാ;

അസോകം അനുപായാസം, കസ്മാ പബ്ബജിതം തപേ.

‘‘ആരദ്ധവീരിയം പഹിതത്തം, നിച്ചം ദള്ഹപരക്കമം;

നിബ്ബാനം അഭികങ്ഖന്തം, കസ്മാ പബ്ബജിതം തപേ’’തി.