൫. ജന്തുസുത്തം

൧൦൬. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം സമ്ബഹുലാ ഭിക്ഖൂ, കോസലേസു വിഹരന്തി ഹിമവന്തപസ്സേ അരഞ്ഞകുടികായ ഉദ്ധതാ ഉന്നളാ ചപലാ മുഖരാ വികിണ്ണവാചാ മുട്ഠസ്സതിനോ അസമ്പജാനാ അസമാഹിതാ വിബ്ഭന്തചിത്താ പാകതിന്ദ്രിയാ.

അഥ ഖോ ജന്തു ദേവപുത്തോ തദഹുപോസഥേ പന്നരസേ യേന തേ ഭിക്ഖൂ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ തേ ഭിക്ഖൂ ഗാഥാഹി അജ്ഝഭാസി –

‘‘സുഖജീവിനോ പുരേ ആസും, ഭിക്ഖൂ ഗോതമസാവകാ;

അനിച്ഛാ പിണ്ഡമേസനാ [പിണ്ഡമേസാനാ (?)], അനിച്ഛാ സയനാസനം;

ലോകേ അനിച്ചതം ഞത്വാ, ദുക്ഖസ്സന്തം അകംസു തേ.

‘‘ദുപ്പോസം കത്വാ അത്താനം, ഗാമേ ഗാമണികാ വിയ;

ഭുത്വാ ഭുത്വാ നിപജ്ജന്തി, പരാഗാരേസു മുച്ഛിതാ.

‘‘സങ്ഘസ്സ അഞ്ജലിം കത്വാ, ഇധേകച്ചേ വദാമഹം [വന്ദാമഹം (ക.)];

അപവിദ്ധാ അനാഥാ തേ, യഥാ പേതാ തഥേവ തേ [തഥേവ ച (സീ.)].

‘‘യേ ഖോ പമത്താ വിഹരന്തി, തേ മേ സന്ധായ ഭാസിതം;

യേ അപ്പമത്താ വിഹരന്തി, നമോ തേസം കരോമഹ’’ന്തി.