൧൦. സൂരിയസുത്തം

൯൧. സാവത്ഥിനിദാനം. തേന ഖോ പന സമയേന സൂരിയോ ദേവപുത്തോ രാഹുനാ അസുരിന്ദേന ഗഹിതോ ഹോതി. അഥ ഖോ സൂരിയോ ദേവപുത്തോ ഭഗവന്തം അനുസ്സരമാനോ തായം വേലായം ഇമം ഗാഥം അഭാസി –

‘‘നമോ തേ ബുദ്ധ വീരത്ഥു, വിപ്പമുത്തോസി സബ്ബധി;

സമ്ബാധപടിപന്നോസ്മി, തസ്സ മേ സരണം ഭവാ’’തി.

അഥ ഖോ ഭഗവാ സൂരിയം ദേവപുത്തം ആരബ്ഭ രാഹും അസുരിന്ദം ഗാഥാഹി അജ്ഝഭാസി –

‘‘തഥാഗതം അരഹന്തം, സൂരിയോ സരണം ഗതോ;

രാഹു സൂരിയം [സുരിയം (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)] പമുഞ്ചസ്സു, ബുദ്ധാ ലോകാനുകമ്പകാ.

‘‘യോ അന്ധകാരേ തമസി പഭങ്കരോ,

വേരോചനോ മണ്ഡലീ ഉഗ്ഗതേജോ;

മാ രാഹു ഗിലീ ചരമന്തലിക്ഖേ,

പജം മമം രാഹു പമുഞ്ച സൂരിയ’’ന്തി.

അഥ ഖോ രാഹു അസുരിന്ദോ സൂരിയം ദേവപുത്തം മുഞ്ചിത്വാ തരമാനരൂപോ യേന വേപചിത്തി അസുരിന്ദോ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ സംവിഗ്ഗോ ലോമഹട്ഠജാതോ ഏകമന്തം അട്ഠാസി. ഏകമന്തം ഠിതം ഖോ രാഹും അസുരിന്ദം വേപചിത്തി അസുരിന്ദോ ഗാഥായ അജ്ഝഭാസി –

‘‘കിം നു സന്തരമാനോവ, രാഹു സൂരിയം പമുഞ്ചസി;

സംവിഗ്ഗരൂപോ ആഗമ്മ, കിം നു ഭീതോവ തിട്ഠസീ’’തി.

‘‘സത്തധാ മേ ഫലേ മുദ്ധാ, ജീവന്തോ ന സുഖം ലഭേ;

ബുദ്ധഗാഥാഭിഗീതോമ്ഹി, നോ ചേ മുഞ്ചേയ്യ സൂരിയ’’ന്തി.

പഠമോ വഗ്ഗോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

ദ്വേ കസ്സപാ ച മാഘോ ച, മാഗധോ ദാമലി കാമദോ;

പഞ്ചാലചണ്ഡോ തായനോ, ചന്ദിമസൂരിയേന തേ ദസാതി.