൯. പഠമസുക്കാസുത്തം

൨൪൩. ഏകം സമയം ഭഗവാ രാജഗഹേ വിഹരതി വേളുവനേ കലന്ദകനിവാപേ. തേന ഖോ പന സമയേന സുക്കാ ഭിക്ഖുനീ മഹതിയാ പരിസായ പരിവുതാ ധമ്മം ദേസേതി. അഥ ഖോ സുക്കായ ഭിക്ഖുനിയാ അഭിപ്പസന്നോ യക്ഖോ രാജഗഹേ രഥികായ രഥികം സിങ്ഘാടകേന സിങ്ഘാടകം ഉപസങ്കമിത്വാ തായം വേലായം ഇമാ ഗാഥായോ അഭാസി –

‘‘കിം മേ കതാ രാജഗഹേ മനുസ്സാ, മധുപീതാവ സേയരേ;

യേ സുക്കം ന പയിരുപാസന്തി, ദേസേന്തിം അമതം പദം.

‘‘തഞ്ച പന അപ്പടിവാനീയം, അസേചനകമോജവം;

പിവന്തി മഞ്ഞേ സപ്പഞ്ഞാ, വലാഹകമിവ പന്ഥഗൂ’’തി [വലാഹകമിവദ്ധഗൂതി (സീ.)].