൬. കുമാരപേതവത്ഥു

൭൪൬. ‘‘സാവത്ഥി നാമ നഗരം, ഹിമവന്തസ്സ പസ്സതോ;

തത്ഥ ആസും ദ്വേ കുമാരാ, രാജപുത്താതി മേ സുതം.

൭൪൭. ‘‘സമ്മത്താ [പമത്താ (ക.)] രജനീയേസു, കാമസ്സാദാഭിനന്ദിനോ;

പച്ചുപ്പന്നസുഖേ ഗിദ്ധാ, ന തേ പസ്സിംസുനാഗതം.

൭൪൮. ‘‘തേ ചുതാ ച മനുസ്സത്താ, പരലോകം ഇതോ ഗതാ;

തേധ ഘോസേന്ത്യദിസ്സന്താ, പുബ്ബേ ദുക്കടമത്തനോ.

൭൪൯. ‘‘‘ബഹൂസു വത [ബഹുസ്സുതേസു (സീ. ക.)] സന്തേസു, ദേയ്യധമ്മേ ഉപട്ഠിതേ;

നാസക്ഖിമ്ഹാ ച അത്താനം, പരിത്തം കാതും സുഖാവഹം.

൭൫൦. ‘‘‘കിം തതോ പാപകം അസ്സ, യം നോ രാജകുലാ ചുതാ;

ഉപപന്നാ പേത്തിവിസയം, ഖുപ്പിപാസസമപ്പിതാ [ഖുപ്പിപാസാസമപ്പിതാ (സീ. പീ.)].

൭൫൧. ‘‘സാമിനോ ഇധ ഹുത്വാന, ഹോന്തി അസാമിനോ തഹിം;

ഭമന്തി [ചരന്തി (സീ. പീ.), മരന്തി (സ്യാ.)] ഖുപ്പിപാസായ, മനുസ്സാ ഉന്നതോനതാ.

൭൫൨. ‘‘ഏതമാദീനവം ഞത്വാ, ഇസ്സരമദസമ്ഭവം;

പഹായ ഇസ്സരമദം, ഭവേ സഗ്ഗഗതോ നരോ;

കായസ്സ ഭേദാ സപ്പഞ്ഞോ, സഗ്ഗം സോ ഉപപജ്ജതീ’’തി.

കുമാരപേതവത്ഥു ഛട്ഠം.