൧൦. ദേവദത്തസുത്തം

൮൯. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘തീഹി, ഭിക്ഖവേ, അസദ്ധമ്മേഹി അഭിഭൂതോ പരിയാദിന്നചിത്തോ ദേവദത്തോ ആപായികോ നേരയികോ കപ്പട്ഠോ അതേകിച്ഛോ. കതമേഹി തീഹി? പാപിച്ഛതായ, ഭിക്ഖവേ, അഭിഭൂതോ പരിയാദിന്നചിത്തോ ദേവദത്തോ ആപായികോ നേരയികോ കപ്പട്ഠോ അതേകിച്ഛോ. പാപമിത്തതായ, ഭിക്ഖവേ, അഭിഭൂതോ പരിയാദിന്നചിത്തോ ദേവദത്തോ ആപായികോ നേരയികോ കപ്പട്ഠോ അതേകിച്ഛോ. സതി ഖോ പന ഉത്തരികരണീയേ [ഉത്തരിം കരണീയേ (സ്യാ.)] ഓരമത്തകേന വിസേസാധിഗമേന [വിസേസാധിഗമേന ച (സ്യാ. പീ.)] അന്തരാ വോസാനം ആപാദി. ഇമേഹി ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തീഹി അസദ്ധമ്മേഹി അഭിഭൂതോ പരിയാദിന്നചിത്തോ ദേവദത്തോ ആപായികോ നേരയികോ കപ്പട്ഠോ അതേകിച്ഛോ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘മാ ജാതു കോചി ലോകസ്മിം, പാപിച്ഛോ ഉദപജ്ജഥ;

തദമിനാപി ജാനാഥ, പാപിച്ഛാനം യഥാ ഗതി.

‘‘പണ്ഡിതോതി സമഞ്ഞാതോ, ഭാവിതത്തോതി സമ്മതോ;

ജലംവ യസസാ അട്ഠാ, ദേവദത്തോതി വിസ്സുതോ [മേ സുതം (പാളിയം)].

‘‘സോ പമാണമനുചിണ്ണോ [പമാദമനുചിണ്ണോ (ക. സീ. സ്യാ. പീ.), സമാനമനുചിണ്ണോ (അട്ഠ.)], ആസജ്ജ നം തഥാഗതം;

അവീചിനിരയം പത്തോ, ചതുദ്വാരം ഭയാനകം.

‘‘അദുട്ഠസ്സ ഹി യോ ദുബ്ഭേ, പാപകമ്മം അകുബ്ബതോ;

തമേവ പാപം ഫുസതി [ഫുസ്സേതി (സ്യാ.)], ദുട്ഠചിത്തം അനാദരം.

‘‘സമുദ്ദം വിസകുമ്ഭേന, യോ മഞ്ഞേയ്യ പദൂസിതും;

ന സോ തേന പദൂസേയ്യ, ഭേസ്മാ ഹി ഉദധി മഹാ.

‘‘ഏവമേവ [ഏവമേതം (സ്യാ.)] തഥാഗതം, യോ വാദേന വിഹിംസതി;

സമ്മഗ്ഗതം [സമഗ്ഗതം (സീ. ക.)] സന്തചിത്തം, വാദോ തമ്ഹി ന രൂഹതി.

‘‘താദിസം മിത്തം കുബ്ബേഥ, തഞ്ച സേവേയ്യ പണ്ഡിതോ;

യസ്സ മഗ്ഗാനുഗോ ഭിക്ഖു, ഖയം ദുക്ഖസ്സ പാപുണേ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ദസമം.

ചതുത്ഥോ വഗ്ഗോ നിട്ഠിതോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

വിതക്കാസക്കാരസദ്ദ, ചവനലോകേ അസുഭം;

ധമ്മഅന്ധകാരമലം, ദേവദത്തേന തേ ദസാതി.