൧൦. പരിഹാനസുത്തം

൭൯. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘തയോമേ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ സേഖസ്സ ഭിക്ഖുനോ പരിഹാനായ സംവത്തന്തി. കതമേ തയോ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, സേഖോ ഭിക്ഖു കമ്മാരാമോ ഹോതി, കമ്മരതോ, കമ്മാരാമതമനുയുത്തോ; ഭസ്സാരാമോ ഹോതി, ഭസ്സരതോ, ഭസ്സാരാമതമനുയുത്തോ; നിദ്ദാരാമോ ഹോതി, നിദ്ദാരതോ, നിദ്ദാരാമതമനുയുത്തോ. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തയോ ധമ്മാ സേഖസ്സ ഭിക്ഖുനോ പരിഹാനായ സംവത്തന്തി.

‘‘തയോമേ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ സേഖസ്സ ഭിക്ഖുനോ അപരിഹാനായ സംവത്തന്തി. കതമേ തയോ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, സേഖോ ഭിക്ഖു ന കമ്മാരാമോ ഹോതി, ന കമ്മരതോ, ന കമ്മാരാമതമനുയുത്തോ; ന ഭസ്സാരാമോ ഹോതി, ന ഭസ്സരതോ, ന ഭസ്സാരാമതമനുയുത്തോ; ന നിദ്ദാരാമോ ഹോതി, ന നിദ്ദാരതോ, ന നിദ്ദാരാമതമനുയുത്തോ. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, തയോ ധമ്മാ സേഖസ്സ ഭിക്ഖുനോ അപരിഹാനായ സംവത്തന്തീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘കമ്മാരാമോ ഭസ്സാരാമോ [ഭസ്സരതോ (സബ്ബഥ)], നിദ്ദാരാമോ ച ഉദ്ധതോ;

അഭബ്ബോ താദിസോ ഭിക്ഖു, ഫുട്ഠും സമ്ബോധിമുത്തമം.

‘‘തസ്മാ ഹി അപ്പകിച്ചസ്സ, അപ്പമിദ്ധോ അനുദ്ധതോ;

ഭബ്ബോ സോ താദിസോ ഭിക്ഖു, ഫുട്ഠും സമ്ബോധിമുത്തമ’’ന്തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ദസമം.

തതിയോ വഗ്ഗോ നിട്ഠിതോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

ദ്വേ ദിട്ഠീ നിസ്സരണം രൂപം, പുത്തോ അവുട്ഠികേന ച;

സുഖാ ച ഭിദുരോ [ഭിന്ദനാ (സബ്ബത്ഥ)] ധാതു, പരിഹാനേന തേ ദസാതി.