൧൦. ദുതിയരാഗസുത്തം

൬൯. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘യസ്സ കസ്സചി, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖുസ്സ വാ ഭിക്ഖുനിയാ വാ രാഗോ അപ്പഹീനോ, ദോസോ അപ്പഹീനോ, മോഹോ അപ്പഹീനോ – അയം വുച്ചതി, ഭിക്ഖവേ, ന ‘അതരി [അതിണ്ണോ (ക. സീ. ക.)] സമുദ്ദം സഊമിം സവീചിം സാവട്ടം സഗഹം സരക്ഖസം’. യസ്സ കസ്സചി, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖുസ്സ വാ ഭിക്ഖുനിയാ വാ രാഗോ പഹീനോ, ദോസോ പഹീനോ, മോഹോ പഹീനോ – അയം വുച്ചതി, ഭിക്ഖവേ, ‘അതരി സമുദ്ദം സഊമിം സവീചിം സാവട്ടം സഗഹം സരക്ഖസം, തിണ്ണോ പാരങ്ഗതോ [പാരഗതോ (സീ. അട്ഠ. സ്യാ.)] ഥലേ തിട്ഠതി ബ്രാഹ്മണോ’’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘യസ്സ രാഗോ ച ദോസോ ച, അവിജ്ജാ ച വിരാജിതാ;

സോമം സമുദ്ദം സഗഹം സരക്ഖസം, സഊമിഭയം ദുത്തരം അച്ചതാരി.

‘‘സങ്ഗാതിഗോ മച്ചുജഹോ നിരൂപധി, പഹാസി ദുക്ഖം അപുനബ്ഭവായ;

അത്ഥങ്ഗതോ സോ ന പമാണമേതി, അമോഹയി മച്ചുരാജന്തി ബ്രൂമീ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ദസമം.

ദുതിയോ വഗ്ഗോ നിട്ഠിതോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

പുഞ്ഞം ചക്ഖു അഥ ഇന്ദ്രിയാനി [അത്ഥിന്ദ്രിയാ (സ്യാ.)], അദ്ധാ ച ചരിതം ദുവേ സോചി [സുചി (സ്യാ.)];

മുനോ [മുനേ (സ്യാ.)] അഥ രാഗദുവേ, പുന വഗ്ഗമാഹു ദുതിയമുത്തമന്തി.