൬. അജാതസുത്തം

൪൩. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘അത്ഥി, ഭിക്ഖവേ, അജാതം അഭൂതം അകതം അസങ്ഖതം. നോ ചേതം, ഭിക്ഖവേ, അഭവിസ്സ അജാതം അഭൂതം അകതം അസങ്ഖതം, നയിധ ജാതസ്സ ഭൂതസ്സ കതസ്സ സങ്ഖതസ്സ നിസ്സരണം പഞ്ഞായേഥ. യസ്മാ ച ഖോ, ഭിക്ഖവേ, അത്ഥി അജാതം അഭൂതം അകതം അസങ്ഖതം, തസ്മാ ജാതസ്സ ഭൂതസ്സ കതസ്സ സങ്ഖതസ്സ നിസ്സരണം പഞ്ഞായതീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘ജാതം ഭൂതം സമുപ്പന്നം, കതം സങ്ഖതമദ്ധുവം;

ജരാമരണസങ്ഘാടം, രോഗനീളം [രോഗനിഡ്ഢം (സീ.)] പഭങ്ഗുരം [പഭങ്ഗുനം (ക. സീ. ക.), പഭങ്ഗുണം (സ്യാ.)].

‘‘ആഹാരനേത്തിപ്പഭവം, നാലം തദഭിനന്ദിതും;

തസ്സ നിസ്സരണം സന്തം, അതക്കാവചരം ധുവം.

‘‘അജാതം അസമുപ്പന്നം, അസോകം വിരജം പദം;

നിരോധോ ദുക്ഖധമ്മാനം, സങ്ഖാരൂപസമോ സുഖോ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ഛട്ഠം.