൨. ദേസനാസുത്തം

൩൯. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘തഥാഗതസ്സ, ഭിക്ഖവേ, അരഹതോ സമ്മാസമ്ബുദ്ധസ്സ ദ്വേ ധമ്മദേസനാ പരിയായേന ഭവന്തി. കതമാ ദ്വേ? ‘പാപം പാപകതോ പസ്സഥാ’തി – അയം പഠമാ ധമ്മദേസനാ; ‘പാപം പാപകതോ ദിസ്വാ തത്ഥ നിബ്ബിന്ദഥ വിരജ്ജഥ വിമുച്ചഥാ’തി – അയം ദുതിയാ ധമ്മദേസനാ. തഥാഗതസ്സ, ഭിക്ഖവേ, അരഹതോ സമ്മാസമ്ബുദ്ധസ്സ ഇമാ ദ്വേ ധമ്മദേസനാ പരിയായേന ഭവന്തീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘തഥാഗതസ്സ ബുദ്ധസ്സ, സബ്ബഭൂതാനുകമ്പിനോ;

പരിയായവചനം പസ്സ, ദ്വേ ച ധമ്മാ പകാസിതാ.

‘‘പാപകം പസ്സഥ ചേതം [ചേകം (സീ. പീ.), ഛേകാ (സ്യാ.)], തത്ഥ ചാപി വിരജ്ജഥ;

തതോ വിരത്തചിത്താസേ, ദുക്ഖസ്സന്തം കരിസ്സഥാ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ദുതിയം.