൨. സുഖവിഹാരസുത്തം

൨൯. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘ദ്വീഹി, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മേഹി സമന്നാഗതോ ഭിക്ഖു ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സുഖം വിഹരതി അവിഘാതം അനുപായാസം അപരിളാഹം; കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ സുഗതി പാടികങ്ഖാ. കതമേഹി ദ്വീഹി? ഇന്ദ്രിയേസു ഗുത്തദ്വാരതായ ച, ഭോജനേ മത്തഞ്ഞുതായ ച. ഇമേഹി ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദ്വീഹി ധമ്മേഹി സമന്നാഗതോ ഭിക്ഖു ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സുഖം വിഹരതി അവിഘാതം അനുപായാസം അപരിളാഹം; കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ സുഗതി പാടികങ്ഖാ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘ചക്ഖു സോതഞ്ച ഘാനഞ്ച, ജിവ്ഹാ കായോ തഥാ [അഥോ (സീ. സ്യാ. ക.)] മനോ;

ഏതാനി യസ്സ ദ്വാരാനി, സുഗുത്താനിധ ഭിക്ഖുനോ.

‘‘ഭോജനമ്ഹി ച മത്തഞ്ഞൂ, ഇന്ദ്രിയേസു ച സംവുതോ;

കായസുഖം ചേതോസുഖം, സുഖം സോ അധിഗച്ഛതി.

‘‘അഡയ്ഹമാനേന കായേന, അഡയ്ഹമാനേന ചേതസാ;

ദിവാ വാ യദി വാ രത്തിം, സുഖം വിഹരതി താദിസോ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ദുതിയം.