൩. തപനീയസുത്തം

൩൦. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘ദ്വേമേ, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മാ തപനീയാ. കതമേ ദ്വേ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഏകച്ചോ അകതകല്യാണോ ഹോതി, അകതകുസലോ, അകതഭീരുത്താണോ, കതപാപോ, കതലുദ്ദോ, കതകിബ്ബിസോ. സോ ‘അകതം മേ കല്യാണ’ന്തിപി തപ്പതി, ‘കതം മേ പാപ’ന്തിപി തപ്പതി. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദ്വേ ധമ്മാ തപനീയാ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘കായദുച്ചരിതം കത്വാ, വചീദുച്ചരിതാനി ച;

മനോദുച്ചരിതം കത്വാ, യഞ്ചഞ്ഞം ദോസസഞ്ഹിതം.

‘‘അകത്വാ കുസലം കമ്മം, കത്വാനാകുസലം ബഹും;

കായസ്സ ഭേദാ ദുപ്പഞ്ഞോ, നിരയം സോപപജ്ജതീ’’തി [നിരയം സോ ഉപപജ്ജതീതി (സീ. സ്യാ. കം. പീ.)].

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. തതിയം.