൧൦. സോമനസ്സസുത്തം

൩൭. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘ദ്വീഹി, ഭിക്ഖവേ, ധമ്മേഹി സമന്നാഗതോ ഭിക്ഖു ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സുഖസോമനസ്സബഹുലോ വിഹരതി, യോനി ചസ്സ [യോനിസോ (സീ. സ്യാ. പീ.), യോനിസ്സ (ക.)] ആരദ്ധാ ഹോതി ആസവാനം ഖയായ. കതമേഹി ദ്വീഹി? സംവേജനീയേസു ഠാനേസു സംവേജനേന, സംവിഗ്ഗസ്സ ച യോനിസോ പധാനേന. ഇമേഹി ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദ്വീഹി ധമ്മേഹി സമന്നാഗതോ ഭിക്ഖു ദിട്ഠേവ ധമ്മേ സുഖസോമനസ്സബഹുലോ വിഹരതി, യോനി ചസ്സ ആരദ്ധാ ഹോതി ആസവാനം ഖയായാ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘സംവേജനീയട്ഠാനേസു [സംവേജനീയേസു ഠാനേസു (സ്യാ. പീ.)], സംവിജ്ജേഥേവ പണ്ഡിതോ;

ആതാപീ നിപകോ ഭിക്ഖു, പഞ്ഞായ സമവേക്ഖിയ.

‘‘ഏവം വിഹാരീ ആതാപീ, സന്തവുത്തി അനുദ്ധതോ;

ചേതോസമഥമനുയുത്തോ, ഖയം ദുക്ഖസ്സ പാപുണേ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. ദസമം.

പഠമോ വഗ്ഗോ നിട്ഠിതോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

ദ്വേ ച ഭിക്ഖൂ തപനീയാ, തപനീയാ പരത്ഥേഹി;

ആതാപീ [ദ്വേ പാദാ (ക.), ദ്വേ ആതാപീ (സീ.)] നകുഹനാ ദ്വേ [ന കുഹനാ ച (സബ്ബത്ഥ)], സോമനസ്സേന തേ ദസാതി.