൩. ഗോധസക്കസുത്തവണ്ണനാ

൧൦൧൯. തതിയേ ഭഗവാവ ഏതം ജാനേയ്യ ഏതേഹി ധമ്മേഹി സമന്നാഗതം വാ അസമന്നാഗതം വാതി ഇദം സോ സക്കോ തീഹി ധമ്മേഹി സമന്നാഗതസ്സ പുഗ്ഗലസ്സ സോതാപന്നഭാവം, ചതൂഹി വാ ധമ്മേഹി സമന്നാഗതസ്സ സോതാപന്നഭാവം ഭഗവാവ ജാനാതീതി അധിപ്പായേന ആഹ.

കോചിദേവ ധമ്മസമുപ്പാദോ ഉപ്പജ്ജേയ്യാതി കിഞ്ചിദേവ കാരണം ഉപ്പജ്ജേയ്യ. ഏകതോ അസ്സ ഭഗവാ, ഏകതോ ഭിക്ഖുസങ്ഘോതി യസ്മിം കാരണേ ഉപ്പന്നേ ഭഗവാ ഭിക്ഖുസങ്ഘേന നാനാലദ്ധികോ ഹുത്വാ ഏകം വാദം വദന്തോ ഏകതോ അസ്സ, ഭിക്ഖുസങ്ഘോപി ഏകം വദന്തോ ഏകതോതി അത്ഥോ. തേനേവാഹന്തി യം വാദം തുമ്ഹേ വദേഥ, തമേവാഹം ഗണ്ഹേയ്യന്തി. നനു ച അരിയസാവകസ്സ രതനത്തയേ പസാദനാനത്തം നത്ഥി, അഥ കസ്മാ ഏസ ഏവമാഹാതി? ഭഗവതോ സബ്ബഞ്ഞുതായ. ഏവഞ്ഹിസ്സ ഹോതി ‘‘ഭിക്ഖുസങ്ഘോ അത്തനോ അസബ്ബഞ്ഞുതായ അജാനിത്വാപി കഥേയ്യ, സത്ഥു പന അഞ്ഞാണം നാമ നത്ഥീ’’തി. തസ്മാ ഏവമാഹ. അഞ്ഞത്ര കല്യാണാ അഞ്ഞത്ര കുസലാതി കല്യാണമേവ കുസലമേവ വദാമി, ന കല്യാണകുസലവിമുത്തന്തി. അപിചസ്സ അനവജ്ജനദോസോ ഏസോതി.