൫. ഉപോസഥികഇത്ഥീനം വത്ഥു

യഥാ ദണ്ഡേനാതി ഇമം ധമ്മദേസനം സത്ഥാ പുബ്ബാരാമേ വിഹരന്തോ വിസാഖാദീനം ഉപാസികാനം ഉപോസഥകമ്മം ആരബ്ഭ കഥേസി.

സാവത്ഥിയം കിര ഏകസ്മിം മഹാഉപോസഥദിവസേ പഞ്ചസതമത്താ ഇത്ഥിയോ ഉപോസഥികാ ഹുത്വാ വിഹാരം അഗമിംസു. വിസാഖാ താസു മഹല്ലകിത്ഥിയോ ഉപസങ്കമിത്വാ പുച്ഛി, ‘‘അമ്മാ, കിമത്ഥം ഉപോസഥികാ ജാതത്ഥാ’’തി. താഹി ‘‘ദിബ്ബസമ്പത്തിം പത്ഥേത്വാ’’തി വുത്തേ മജ്ഝിമിത്ഥിയോ പുച്ഛി, താഹി ‘‘സപത്തിവാസാ മുച്ചനത്ഥായാ’’തി വുത്തേ തരുണിത്ഥിയോ പുച്ഛി, താഹി ‘‘പഠമഗബ്ഭേ പുത്തപടിലാഭത്ഥായാ’’തി വുത്തേ കുമാരികായോ പുച്ഛി, താഹി ‘‘തരുണഭാവേയേവ പതികുലഗമനത്ഥായാ’’തി വുത്തേ തം സബ്ബമ്പി താസം കഥം സുത്വാ താ ആദായ സത്ഥു സന്തികം ഗന്ത്വാ പടിപാടിയാ ആരോചേസി. തം സുത്വാ സത്ഥാ ‘‘വിസാഖേ ഇമേസം സത്താനം ജാതിആദയോ നാമ ദണ്ഡഹത്ഥകഗോപാലകസദിസാ, ജാതി ജരായ സന്തികം, ജരാ ബ്യാധിനോ സന്തികം, ബ്യാധി മരണസ്സ സന്തികം പേസേത്വാ മരണം കുഠാരിയാ ഛിന്ദന്താ വിയ ജീവിതം ഛിന്ദതി, ഏവം സന്തേപി വിവട്ടം പത്ഥേന്താ നാമ നത്ഥി, വട്ടമേവ പന പത്ഥേന്തീ’’തി വത്വാ അനുസന്ധിം ഘടേത്വാ ധമ്മം ദേസേന്തോ ഇമം ഗാഥമാഹ –

൧൩൫. ‘‘യഥാ ദണ്ഡേന ഗോപാലോ, ഗാവോ പാജേതി ഗോചരം;

ഏവം ജരാ ച മച്ചു ച, ആയും പാജേന്തി പാണിന’’ന്തി.

തത്ഥ പാജേതീതി ഛേകോ ഗോപാലോ കേദാരന്തരം പവിസന്തിയോ ഗാവോ ദണ്ഡേന നിവാരേത്വാ തേനേവ പോഥേന്തോ സുലഭതിണോദകം ഗോചരം നേതി. ആയും പാജേന്തീതി ജീവിതിന്ദ്രിയം ഛിന്ദന്തി ഖേപേന്തി. ഗോപാലകോ വിയ ഹി ജരാ ച മച്ചു ച, ഗോഗണോ വിയ ജീവിതിന്ദ്രിയം, ഗോചരഭൂമി വിയ മരണം. തത്ഥ ജാതി താവ സത്താനം ജീവിതിന്ദ്രിയം ജരായ സന്തികം പേസേസി, ജരാ ബ്യാധിനോ സന്തികം, ബ്യാധി മരണസ്സ സന്തികം. തമേവ മരണം കുഠാരിയാ ഛേദം വിയ ഛിന്ദിത്വാ ഗച്ഛതീതി ഇദമേത്ഥ ഓപമ്മസമ്പടിപാദനം.

ദേസനാവസാനേ ബഹൂ സോതാപത്തിഫലാദീനി പാപുണിംസൂതി.

ഉപോസഥികഇത്ഥീനം വത്ഥു പഞ്ചമം.