൧. സങ്ഘഭേദകസുത്തവണ്ണനാ

൨൪൩. പഞ്ചമസ്സ പഠമേ അപി നു തം, ആനന്ദ, അധികരണന്തി വിവാദാധികരണാദീസു അഞ്ഞതരം അധികരണം ഭിക്ഖുസങ്ഘസ്സ ഉപ്പജ്ജി, സത്ഥാ തസ്സ വൂപസന്തഭാവം പുച്ഛന്തോ ഏവമാഹ. കുതോ തം, ഭന്തേതി, ഭന്തേ, കുതോ കിന്തി കേന കാരണേന തം അധികരണം വൂപസമിസ്സതീതി വദതി. കേവലകപ്പന്തി സകലം സമന്തതോ. സങ്ഘഭേദായ ഠിതോതി സങ്ഘേന സദ്ധിം വാദത്ഥായ കഥിതം പടികഥേന്തോവ ഠിതോ. തത്രായസ്മാതി തസ്മിം ഏവം ഠിതേ ആയസ്മാ അനുരുദ്ധോ. ന ഏകവാചികമ്പി ഭണിതബ്ബം മഞ്ഞതീതി ‘‘മാ, ആവുസോ, സങ്ഘേന സദ്ധിം ഏവം അവചാ’’തി ഏകവചനമ്പി വത്തബ്ബം ന മഞ്ഞതി. വോയുഞ്ജതീതി അനുയുഞ്ജതി അനുയോഗം ആപജ്ജതി. അത്ഥവസേതി കാരണവസേ. നാസേസ്സന്തീതി ഉപോസഥപ്പവാരണം ഉപഗന്തും അദത്വാ നിക്കഡ്ഢിസ്സന്തി. സേസം പാളിവസേനേവ വേദിതബ്ബം.