൧. പഠമദ്വേബ്രാഹ്മണസുത്തവണ്ണനാ

൫൨. ബ്രാഹ്മണവഗ്ഗസ്സ പഠമേ ജിണ്ണാതി ജരാജിണ്ണാ. വുദ്ധാതി വയോവുദ്ധാ. മഹല്ലകാതി ജാതിമഹല്ലകാ. അദ്ധഗതാതി തയോ അദ്ധേ അതിക്കന്താ. വയോഅനുപ്പത്താതി തതിയം വയം അനുപ്പത്താ. യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമിംസൂതി പുത്തദാരേ അത്തനോ വചനം അകരോന്തേ ദിസ്വാ ‘‘സമണസ്സ ഗോതമസ്സ സന്തികം ഗന്ത്വാ നിയ്യാനികമഗ്ഗം ഗവേസിസ്സാമാ’’തി ചിന്തേത്വാ ഉപസങ്കമിംസു. മയമസ്സു, ഭോ ഗോതമ, ബ്രാഹ്മണാതി; ഭോ ഗോതമ, മയം ബ്രാഹ്മണാ ന ഖത്തിയാ നാമച്ചാ ന ഗഹപതികാതി ബ്രാഹ്മണഭാവം ജാനാപേത്വാ ജിണ്ണാതിആദിമാഹംസു. അകതഭീരുത്താണാതി അകതഭയപരിത്താണാ. അവസ്സയഭൂതം പതിട്ഠാകമ്മം അമ്ഹേഹി ന കതന്തി ദസ്സേന്തി. തഗ്ഘാതി ഏകംസത്ഥേ നിപാതോ, സമ്പടിച്ഛനത്ഥേ വാ. ഏകന്തേന തുമ്ഹേ ഏവരൂപാ, അഹമ്പി ഖോ ഏതം സമ്പടിച്ഛാമീതി ച ദസ്സേതി. ഉപനീയതീതി ഉപസംഹരീയതി. അയം ഹി ജാതിയാ ജരം ഉപനീയതി, ജരായ ബ്യാധിം, ബ്യാധിനാ മരണം, മരണേന പുന ജാതിം. തേന വുത്തം – ‘‘ഉപനീയതീ’’തി.

ഇദാനി യസ്മാ തേ ബ്രാഹ്മണാ മഹല്ലകത്താ പബ്ബജിത്വാപി വത്തം പൂരേതും ന സക്ഖിസ്സന്തി, തസ്മാ നേ പഞ്ചസു സീലേസു പതിട്ഠാപേന്തോ ഭഗവാ യോധ കായേന സംയമോതിആദിമാഹ. തത്ഥ കായേന സംയമോതി കായദ്വാരേന സംവരോ. സേസേസുപി ഏസേവ നയോ. തം തസ്സ പേതസ്സാതി തം പുഞ്ഞം തസ്സ പരലോകം ഗതസ്സ തായനട്ഠേന താണം, നിലീയനട്ഠേന ലേണം, പതിട്ഠാനട്ഠേന ദീപോ, അവസ്സയനട്ഠേന സരണം, ഉത്തമഗതിവസേന പരായണഞ്ച ഹോതീതി ദസ്സേതി. ഗാഥാ ഉത്താനത്ഥായേവ. ഏവം തേ ബ്രാഹ്മണാ തഥാഗതേന പഞ്ചസു സീലേസു സമാദപിതാ യാവജീവം പഞ്ച സീലാനി രക്ഖിത്വാ സഗ്ഗേ നിബ്ബത്തിംസു.