൩. തപനീയസുത്തവണ്ണനാ

൩. തതിയേ തപനീയാതി ഇധ ചേവ സമ്പരായേ ച തപന്തീതി തപനീയാ. തപ്പതീതി ചിത്തസന്താപേന തപ്പതി അനുസോചതി കായദുച്ചരിതം കത്വാ നന്ദയക്ഖോ വിയ നന്ദമാണവോ വിയ നന്ദഗോഘാതകോ വിയ ദേവദത്തോ വിയ ദ്വേഭാതികാ വിയ ച. തേ കിര ഗാവം വധിത്വാ മംസം ദ്വേ കോട്ഠാസേ അകംസു. തതോ കനിട്ഠോ ജേട്ഠകം ആഹ – ‘‘മയ്ഹം ദാരകാ ബഹൂ, ഇമാനി മേ അന്താനി ദേഹീ’’തി. അഥ നം സോ ‘‘സബ്ബം മംസം ദ്വേധാ വിഭത്തം, പുന കിം മഗ്ഗസീ’’തി പഹരിത്വാ ജീവിതക്ഖയം പാപേസി. നിവത്തിത്വാ ച നം ഓലോകേന്തോ മതം ദിസ്വാ ‘‘ഭാരിയം മേ കമ്മം കത’’ന്തി ചിത്തം ഉപ്പാദേസി. അഥസ്സ ബലവസോകോ ഉപ്പജ്ജി. സോ ഠിതട്ഠാനേപി നിസിന്നട്ഠാനേപി തദേവ കമ്മം ആവജ്ജേതി, ചിത്തസ്സാദം ന ലഭതി. അസിതപീതഖായിതസായിതമ്പിസ്സ സരീരേ ഓജം ന ഫരതി, അട്ഠിചമ്മമത്തമേവ അഹോസി. അഥ നം ഏകോ ഥേരോ ദിസ്വാ – ‘‘ഉപാസക, ത്വം പഹൂതഅന്നപാനോ, അട്ഠിചമ്മമത്തമേവ തേ അവസിട്ഠം, അത്ഥി നു ഖോ തേ കിഞ്ചി തപനീയകമ്മ’’ന്തി? സോ ‘‘ആമ, ഭന്തേ’’തി സബ്ബം ആരോചേസി. അഥ നം ഥേരോ ‘‘ഭാരിയം തേ ഉപാസക കമ്മം കതം, അനപരാധട്ഠാനേ അപരദ്ധ’’ന്തി ആഹ. സോ തേനേവ കമ്മേന കാലം കത്വാ നിരയേ നിബ്ബത്തോ. വചീദുച്ചരിതേന സുപ്പബുദ്ധസക്കകോകാലികചിഞ്ചമാണവികാദയോ വിയ തപ്പതി. സേസമേത്ഥ ചതുത്ഥേ ച ഉത്താനത്ഥമേവ. തതിയം.