പയോഗസിദ്ധി നിഗമനം

൧. യേ നന്തതന്തരതനാകരമന്ഥനേന,

മന്ഥാചലോല്ലസിതഞാണവരേന ലദ്ധാ;

സാരാമതാ+തിസുഖിതാ സുഖയന്തി ച+ഞ്ഞേ,

തേ മേ ജയന്തി ഗുരവോ ഗുരവോ ഗുണേഹി.

൨. യസ്സ സാധുഗുണുബ്ഭൂത-കിത്തി സബ്ബത്ത പത്ഥടാ;

മോഗ്ഗല്ലാനോ മഹാപഞ്ഞോ, ജയതീ സോ ഹ സബ്ബദാ.

൩. പരമപ്പിച്ഛതാ+നേക-സന്തോസൂപസമേസിനം;

സുചിസലേഖവുത്തീനം, സദാ+രഞ്ഞനിവാസിനം.

൪. സാസനുജോതകാരീന+മാചേരത്ത+മുപാഗതം;

ഉദുമ്ബരഗിരീഖ്യാതാ+യതനം യതിപുങ്ഗവം.

൫. മേധങ്കരോതി ആഖ്യാത-നാമധേയ്യം തപോധനം;

ഥേരം ഥിരദയാ മേധാ-നിധാനം സാധു പൂജിതം.

൬. സിസ്സം സഹായ+മാഗമ്മ, കല്യാണമിത്ത+മത്തനോ;

സോധേതും സാസനം സത്ഥു, പരക്കമ+മകാസി യോ.

൭. സങ്ഘരക്ഖിതനാമേന, മഹാഥേരേന ധീമതാ;

നിവാസഭൂതേനാ+നേക-ഗുണാന+പ്പിച്ഛതാദിനം.

൮. മോഗ്ഗല്ലാനബ്യാകരണ-പയോഗക്കമസാധകാ;

ഏത്താവതാ കതാ ഏസാ, പയോഗസിദ്ധി നിട്ഠിതാ.

൯. തേനേവ രചിതാ സാധു, സാസനോദയകാരിനാ;

ഖുദ്ദസിക്ഖായ ടീകാ ച, തഥാ സമ്ബന്ധചിന്തനാ.

൧൦. സുസദ്ദസിദ്ധിം യോ യോഗ-നിച്ഛയം സബ്ഭി വണ്ണിതം;

അകാ സുബോധാലങ്കാരം, തഥാ സമ്ബന്ധചിന്തനം.

൧൧. സത്ഥസഞ്ചിതപുഞ്ഞേന, നിബ്ബാനസാധകം ഹിതം;

സാധേന്തോ ലോകനാഥസ്സ, സദ്ധമ്മോ തിട്ഠതം ചിരന്തി.

ഇതി സങ്ഘരക്ഖിതമഹാസാമിഥേരപാദവിരചിതാ

പയോഗസിദ്ധി നിട്ഠിതാ.

(വിസേസലക്ഖണം). യഥാവുത്താനം പന പയോഗസിദ്ധിനിഗമന ഗാഥാനം ഏകാദസന്നം പുബ്ബേയേവ വക്ഖമാനാ ഇമാ ഗാഥായോ ദിസ്സന്തി പോരാണേ സീഹളമൂലപയോഗസിദ്ധിപാഠേ. താ ച ഗാഥായോ പച്ഛാ സീഹളമൂലപയോഗസിദ്ധിസംസോധകേന മേധങ്കരോതി ഗരൂഹി ഗഹിതനാമധേയ്യേന ഥേരേന പക്ഖിത്താതി വേദിതബ്ബാ, തസ്മാ മയം താ ഗാഥായോ സബ്ബപച്ഛായേവ ഇമസ്മിം-ഠാനേ ഠപേമ. താ പന ഗാഥായോ കതമാതി ചേ –

൧. ചാഗവിക്കമസദ്ധാനു-സമ്പന്നഗുണസാമിനോ;

പരക്കമനരിന്ദസ്സ, സീഹളിന്ദസ്സ ധീമതോ.

൨. അത്രജേനാ+നുജാതേന, ഭൂപാലകുലകേതുനാ;

ദിസന്തപത്ഥടോദാര-വിക്കമേന യസസ്സിനാ.

൩. ഭുവനേകഭുജവ്ഹേന, മഹാരാജേന ധീമതാ;

ചതുപച്ചയദാനേന, സതതം സമുപട്ഠിതോ.

൪. ‘‘ജമ്ബുദോണീ’’തി വിഖ്യാതാ –

വാസേ നിവസതോ സതോ;

സുമങ്ഗലമഹത്ഥേര –

സാമിനോ സുചിവുത്തിനോ.

൫. വംസേ വിസുദ്ധേ സംജാതോ,

പന്ഥസേനാസനേ രതോ;

പരിയത്തിമഹാസിന്ധു –

നിയ്യാമകധുരന്ധരോ.

൫. അപ്പിച്ഛാദിഗുണൂപേതോ, ജിനസാസനമാമകോ;

വനേരതമഹത്ഥേരോ, മേധങ്കരസമവ്ഹയോ.

൬. പാടവത്ഥായ ഭിക്ഖൂനം, വിനയേ സുവിസാരദോ;

പയോഗസിദ്ധിം സോധയി, സദാ സപ്പഞ്ഞഗോചരം.

൭. ഇമം ലിഖിതപുഞ്ഞേന, മേത്തേക്യം ഉപസംകമി;

പതിട്ഠഹിത്വാ സരണേ, സുപ്പതിട്ഠാമി സാസനേതി.

പയോഗസിദ്ധിസിദ്ധം.