൫൫. കത്ത

ഭൂതസദ്ദേനേത്ഥാധിപ്പേതത്ഥമുപദസ്സേതുമാഹ- ‘ഭൂതമതീത’മിച്ചാദി. അഞ്ഞഥാതി യദ്യതിക്കന്തവചനോ ന സിയാതി അത്ഥോ.

നനുചാത്രേതരേതരനിസ്സയദോസോ പസജ്ജതേ, സതീ ഹി ഭൂതാധികാരേത്തോ വിധീയതേ, സതി ച ത്തേ ഭൂതസദ്ദസ്സ നിപ്ഫത്തീതി ഫുടോ യേവിതരേതരനിസ്സയദോസോതി. നേസദോസോ, സങ്കേതാതി ബ്യത്തോ സദ്ദത്ഥസമ്ബന്ധോ ചിരകാലപ്പവത്തോ, നാസ്സ കിഞ്ചി അസാധുത്തം, അതിക്കന്തേ ചാസ്സ വുത്തി സദ്ദസത്തിസഭാവതോ വേദിതബ്ബാ. ക്തവന്താ ദയോപി ചരഹി സദ്ദസത്തിസഭാവതോ ഭൂതേഏവ ഭവിസ്സന്തീതി ന വത്തബ്ബം. ഭൂതസദ്ദോ-യമതിക്കന്തത്ഥേ പസിദ്ധോ ക്തവന്താദയോത്വപ്പസിദ്ധാ, അതോ തേന പസിദ്ധത്ഥേനാപ്പസിദ്ധാനമന്വാഖ്യാനം കരീയതീതി. ഭൂതേതി ചായം പകതിവിസേസനം വാ സിയാ ‘ഭൂതത്ഥേ വത്തമാനാ’തി, പച്ചയത്ഥ വിസേസനം വാ’ഭൂതേ കത്തരീ’തി, തത്ര കസ്സിദം വിസേസനന്തി ആഹഭൂതേതി പകതിവിസേസന’ന്തി. കുതോച്ചാഹ- ‘സമ്ബന്ധസ്സ ചേ’ത്യാദി. അഥ പച്ചയത്ഥവിസേസനേ കോ ദോസോച്ചാഹ- ‘പച്ചയത്ഥവിസേസനേ ഹി’ച്ചാദി. പച്ചയത്ഥസ്സ കത്തുനോ അനഭിക്കന്തത്താ അയന്തി പയോഗോ നോപപജ്ജതേതി ഭാവോ. അഭിധേയ്യേതി ഇമിനാ പയോജനാദിം ബ്യവച്ഛിന്ദതി.