൧൨൮. അത്യാ

വുത്തിയം ഏതസ്മിം വിസയേതി ഏത്ഥ ഏതസ്മിന്തി ത്യാദിന്തവജ്ജിതപച്ചയ വിസയേതി അത്ഥോ. വിഞ്ഞായമാനത്താ ഞാപിതോ ഹോതീതി ഗമ്യതേ. ന ഞാപകതോതി ഇമിനാ ഇദം ദസ്സേതി ‘‘കിഞ്ചി വചനാനുസാരതോ വിഞ്ഞായമാനതാമത്തേന ഞാപീയതേ കിഞ്ചി ഞാപകേന, അസ്മിമ്പക്ഖേ വുത്താനുസാരതോ കത്ഥചി കസ്സചി ധാതുനോ അപ്പയോഗോ വിഞ്ഞാപീയതീ’’തി. പക്ഖന്തരമാഹ- ‘ഞാപകത്തായേവ വാ’തിആദി. സമത്ഥേതി തഥാഹിച്ചാദിനാ. അസസ്സാപ്പയോഗോതി അസധാതുസ്സ കിസ്മിഞ്ചി തബ്ബാദികേ പച്ചയേ പരേ ഭവിതബ്ബന്തിആദീനമപ്പയോഗോതി അത്ഥോ.

വിനാപി സുത്തന്തി ‘‘അത്യാദീ’’തിആദികം സുത്തം വിനാപി. ഏവം മഞ്ഞതേ ‘‘അസസ്സ ഭൂആദേസേന സാധീയമാനം സബ്ബമിട്ഠം ബഹുലാധികാരതോ ഭൂധാതുനാവ സിജ്ഝതി വിനാപി ഭൂആദേസസുത്തന്തരന്തി കത്ഥചി കസ്സചി അപ്പയോഗസ്സ ഞാപകത്തമ്പിസ്സ യുജ്ജതി അഞ്ഞത്ഥ കരീയമാനമിഹാപി അത്ഥവന്തം സിയാ’’തി.

യേതി ധാതുപ്പയോഗാ യസ്മിന്തി വിസയേ, പാതിസ്സാതി ‘പാ-രക്ഖണേ’തീമസ്സ, നപ്പയോഗോ പായയതി പായയിതബ്ബന്തിആദിപ്പയോഗോ ന ഹോതീതി. ഏവമുപരിപി യഥായോഗം ഞേയ്യം. ബ്രൂസ്സാതി ‘ബ്രൂ=വചനേ’ഇച്ചസ്സ. അദിസ്സാതി ‘അദ-ഭക്ഖണേ’ഇച്ചസ്സ. ഈആദീതി ഭൂതേ ഈആദി. ഏതിസ്സ ച ഈആദീസൂതി സമ്ബന്ധോ.

അവബോധേ ഏതിസ്സ ണിസേസു ച ഈആദീസു ച, അജ്ഝേനേ ഏതിസ്സ പരോക്ഖാസു ച ണിസേസു ച ഈആദീസുചാതി യോജേതബ്ബം. സബ്ബത്ഥ നപ്പയോഗോതി യോജേത്വാ അത്ഥോ വേദിതബ്ബോ. ബഹുലംവിധാനതോ ഞാതബ്ബാതി യോജനാ. യക്വികരണേന നിദ്ദേസാ ‘അസ-ക്ഖേപനേതീ മസ്സാ’തി വുത്തം, തദാഹ- ‘അസസ്സാ’തിആദി.